Post Malone: vijftien brommertjes voor één microfoon
Foto: Koen Bauters
Heeft iemand eigenlijk al onderzocht of Post Malone geen typetje is van Jack Black? Het zou veel verklaren: het spuuglelijke broek en hemd dat hij droeg, het feit dat hij na elke gebrulde song nog luider brulde ‘thank you so fucking much ladies and gentlemen!’, zelfs als hij een second tevoren, schijnbaar overweldigd door emotie op zijn knieën was gezakt.

Nee, wij snappen het succes van Malones kinderraps niet helemaal. Daarom waren we naar het optreden gaan kijken, waar we vaststelden dat Chokri een heel dure soundmixshow had geboekt met veel ontploffingen. Als zelfs een deel van de zang op tape staat, hoef je eigenlijk alleen maar te kijken of de klankbalans goed zit, maar zelfs dat was niet gebeurd: de bassen klonken voortdurend alsof vijftien brommertjes voor één microfoon scheten stonden te laten.


We weten het: Malone schrijft hits, en die werden live massaal meegerapt; in ‘Go flex’ zagen we Malone niet meer door het woud van wuivende armen. En hij zegt vaak ‘fuck’, en dat is wel stoer. Maar het had nog meer indruk gemaakt als het gecombineerd wordt met treffende regels. Malone zegt alléén fuck; van iemand die zich een rapper noemt, verwacht je wat meer creativiteit. Als Malone een song maakt over weer een relatiebreuk, dan mag u er donder op zeggen dat die ‘I fall apart’ heet. Van iemand die zich producer noemt, verwacht je meer dan altijd dezelfde halftempo beat. Het was een verademing toen ‘Sunflower’ dat hij met Swae Lee van Rae Sremmurd opnam voor de film Spiderman, daar wat variatie in bracht. Het was geen verademing toen hij ‘Stay’ op een metalige gitaar bracht met een beverig stemmetje. Maar ‘Rockstar’ blijft, tot spijt van wie het benijdt, in je hoofd hangen. Alleen, wat was die onnozele act met die gitaar die hij in stukken sloeg?

Nu hoef je muziek dikwijls niet te begrijpen: voelen volstaat. Maar van de eerste songs, ‘Too young’ en ‘Over now’ was het al ‘bitch’ hier en ‘pussy’ daar. Post Malone wordt, dat moet u weten, serieel verlaten door slechte vrouwen. En hij zit nog altijd met veel onverwerkte rancune tegenover iedereen die hem ooit heeft uitgelachen, bleek uit ‘Congratulations’. Die passief-agressieve songs, die vuist in de lucht worden meegepompt door jonge mannen, maken dat je er geen hol van geloofde toen hij aan het slot opriep tot liefde en vrede.
Maar mocht Post Malone een typetje uit een komische film zijn: dat zou veel verklaren.