Waterbeertjes bevolken wellicht nu ook de maan
Tardigrada worden ook wel ‘waterbeertjes’ of ‘mosbeertjes’ genoemd.

Er is misschien leven op de maan. De Beresheet, een Israëlische maanlander die in april op de maan crashte, vervoerde duizenden microscopische waterbeertjes. Onderzoekers hopen dat de beestjes de crash overleefd hebben.

Een paar minuten voor de maanlander in april zou landen op de maan, werd het contact met de thuisbasis verbroken. De maanlander crashte, waarbij niet alleen veel technologie verloren ging, maar ook de zeer kleine ‘waterbeertjes’ die het vervoerde.

‘De eerste 24 uur waren we in shock’, zegt Nova Spivack, de oprichter van de Arch Mission Foundation, in The Jerusalem Post. ‘We wisten dat er risico’s aan verbonden waren, maar we hadden niet gedacht dat de risico’s zo groot waren.’ De organisatie heeft als missie op zoek te gaan naar tweede aarde.

De waterbeertjes, ook wel tardigrada, beerdiertjes of mosbeertjes genoemd, werden ontdekt in de achttiende eeuw door de Duitse zoöloog Johann August Ephraim Goeze. Volgroeid zijn ze ongeveer anderhalve millimeter lang. Tardigrada vormen een groep op zich en zijn het meest verwant met rondwormen, ondanks hun acht poten, en komen overal voor zoals in het mos in uw tuin, op bergtoppen, in woestijnen, in Antarctische meren en in de Marianentrog, het diepste punt van de zee. Waterbeertjes behoren dus tot de taaiste dieren op aarde.

De beestjes werden vervoerd in een ‘maanbibliotheek’, een bibliotheek ter grootte van een DVD en opgebouwd uit verschillende nikkellagen. De eerste vier lagen bevatten onder meer foto’s van pagina’s van boeken en manieren om de andere lagen te ontdekken. Spivack en zijn collega’s voegden er ook hun DNA aan toe in een harslaagje en stopten daarin enkele gedehydrateerde tardigrada. Daarna strooiden ze nog verschillende gedehydrateerde waterbeertjes over de ‘DVD’.

Dehydratatie

Onderzoekers vermoeden nu dat de waterbeertjes de crash hebben overleefd doordat ze gedehydrateerd waren. Bij dehydratatie vormen ze zich om tot een cocon door het water uit hun lijf te verwijderen.

Als de beestjes in zo’n cocon zaten tijdens de crash van de maanlander, kunnen ze de klap overleefd hebben. Waren ze in actieve fase, zullen ze de klap waarschijnlijk niet overleefd hebben. ‘In hun normale staat kan je ze makkelijk doden’, stelt Philippe Reekie, een astrobioloog en doctoraatsstudent aan de universiteit van Edinburgh, in The Guardian. ‘Zo hebben we per ongeluk vele beestjes gedood omdat we hen te snel aan een extreem koude temperatuur blootstelden.’

De cocon heeft tot gevolg dat de waterbeertjes verschillende jaren kunnen overleven bij extreme temperaturen, druk en stralingen. ‘Tardigrada kunnen een druk overleven die gelijkaardig is met de druk gecreëerd toen meteorieten op aarde insloegen’, zegt Lukasz Kaczmarek, een expert in tardigrada en een astrobioloog aan de Adam Mickiewicz universiteit in Poznan, in The Guardian. De waterbeertjes hebben op de maan ook niet de mogelijkheid om te veranderen naar een actieve staat. Daarvoor hebben ze water nodig, dat op de maan niet te vinden is.