Beelden op Paaseiland hadden nut
Hier is water te vinden. Foto: ISOPIX

De beroemde mysterieuze beelden van het Paaseiland zijn dan toch niet gebouwd om toeristen te verbazen. Ze vertelden waar er water te vinden was.

Zoet water was een zeldzaamheid op Paaseiland, en de bewoners hechtten er nog meer waarde aan dan we altijd al dachten. Dat beweert antropoloog Carl Lipo (Universiteit Binghampton) in het vakblad Plos One.

De uitgepuurde koppen met hun serene blik, de platforms waarop ze in rijen stonden, de ‘hoeden’ die ze droegen in een ander gesteente – het was een mysterie hoe ze gebouwd waren, en waarom ze er stonden.

Wat de geleerden uiteraard niet belet heeft om te speculeren. Speculaties die niet tegengesproken konden worden, want door de uitwassen van het kolonialisme was er nauwelijks een originele bewoner over. En ze waren al niet met veel, nadat ze hun eigen bossen opgebruikt hadden en nog nauwelijks konden overleven.

Volhouden tot de beschaving kwam

‘Toen we de hydrologie van het eiland grondig begonnen te bestuderen, viel het ons op dat er wel vaak een platform met beelden in de buurt was’, zei Lipo. ‘Dat valt niet op als je gewoon rondwandelt, omdat het zoet water enkel tevoorschijn sijpelt langs de kust bij laag water.’

Vervolgens bekeek hij de plaatsen waar geen beelden stonden. Daar bleek nooit water tevoorschijn te komen.

Bij de zeldzame beelden die niet langs de kust staan, maar in het binnenland, bleek ook zoet water aan de oppervlakte te komen.

Antropoloog Terry Hunt (Universiteit Arizona) interpreteert de beelden als bewijs dat de bewoners hun hulpbronnen deelden. Volgens hem zorgden delen en samenwerken ervoor dat de eilanders het vijfhonderd jaar in precaire omstandigheden volhielden. Tot de beschaving kwam.