De meest kwetsbare mensen krijgen in de hotspots te weinig bescherming, schrijft Oxfam in een rapport over de vluchtelingenkampen in Griekenland. ‘Vrouwen dragen pampers om ’s nachts de tent niet te moeten verlaten.’

Zwangere vrouwen en moeders met baby’s slapen in tenten, kinderen zonder begeleiding worden vastgehouden, slachtoffers van seksueel misbruik moeten in onveilige gebieden in het kamp Moria verblijven. Het lijstje aan tekortkomingen in de hotspots in Griekenland is lang. Oxfam bracht er vandaag een rapport over uit: ‘kwetsbaar en verlaten’. Een dag na de dood van een 24-jarige migrant uit Kameroen in Moria.

Moria is een van de vijf kampen op de eilanden Lesbos, Samos, Chios, Kos en Leros. De kampen kwamen er in de lente van 2016 na de EU-Turkije-deal. Mensen die asiel krijgen, zouden moeten doorreizen naar het Griekse vasteland, afgewezen asielzoekers zouden teruggaan naar Turkije. Maar vlot gaat dat in de praktijk niet. In Moria verblijven vijfduizend vluchtelingen en migranten, terwijl er eigenlijk plaats is voor drieduizend. In een informeel kam naast Morialeven nog eens 2.000 mensen.

De hel

De veiligheid en gezondheid laat er te wensen over, aldus Oxfam. De meest kwetsbare personen - onder meer zwangere vrouwen, alleenstaande ouders met kinderen, pas bevallen vrouwen,... - moeten volgens de Griekse wet extra bescherming en goede omkadering krijgen. ‘Maar de dokter die moet bepalen of mensen tot die groep van meest kwetsbare personen behoren, heeft in november 2018 ontslag genomen. Een maand lang was er niemand om hem te vervangen.’

De gevolgen zijn enorm. Sonia Andreu, manager van het Bashira Centrum voor migranten in Lesbos: ‘Ik zie Moria als de hel. Ik ken vrouwen die vier dagen na een keizersnede terug werden gestuurd naar Moria met hun baby. Ze moeten herstellen in vuile, ongezonde omstandigheden.’

Twee op de drie zegt zich nooit veilig te voelen in Moria. Gevechten tussen asielzoekers vinden regelmatig plaats. ‘In sommige extreme situaties dragen vrouwen een pamper ’s nachts, zodat ze niet naar het toilet moeten in het donker.’

Wachten en wachten

Het kamp is niet uitgerust voor koude temperaturen, sterke regenval en sneeuw. Mensen hebben tegelijk weinig hoop op beterschap: de behandeling van hun asieldossier laat lang op zich wachten. ‘Door een gebrek aan medewerkers, moeten veel mensen die nu in Lesbos arriveren geduld hebben tot 2020 voor hun eerste gesprek met de asielinstanties.’

Oxfam vindt zowel de Griekse overheid als de andere EU-lidstaten verantwoordelijk voor de situatie op de eilanden.