camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Drie verhaallagen vlechten in elkaar op Axelle Reds tiende album. De zangeres zingt ogenschijnlijk liefdessongs, die vaak focussen op een afscheid. In die spanning kunnen we soms ook onze relatie met ‘de andere’ lezen. En nu en dan gaat het over het onheil dat de mens aanricht: ‘De mens is goed, maar wat kunnen we ons stom gedragen’. Red schreef die songs met enkele geroutineerde componisten, zoals Dave Stewart, Rune Westberg en Albert Hammond. Klinkt het album daardoor wat klassieker? Of wil ze nu een stuk markt terugwinnen? Er gaat iets van Reds French touch verloren, er komt een hardere Amerikaanse radioklank mee, wat in combinatie met de Franse taal speciaal is. ‘This girl’s gonna kill me’ is vakwerk met te veel stereotiep gitaarspel, ‘C’est ainsi’ ademt lichter en zit dichter bij de Red die we koesteren. ‘Mont des regrets’, van Hammond, heeft mooi ge­arrangeerde blazers. Het gaat soms wat neer, maar geleidelijk aan steeds meer op. (vpb)

De podcasts van De Standaard