woensdag 14 februari 2018 - Cultuur en Media
camera closecorrect Verwijs ds2 facebook gplus nextprevshare twitter video

Twee sterren is weinig, en over die cover zullen we maar zwijgen. Toch heeft deze zoveelste opname van Bachs Goldberg­variaties een streepje voor op andere vertolkingen. Het surplus dat de Koreaans-Amerikaanse pianist Ji aanbrengt op deze platgespeelde partituur kan ­worden samengevat in één woord: onbezonnenheid. Ji gebruikt de vele herhalingen in dit werk als vrijgeleide om flink wat ornamenten, voorslagjes en ­accenten aan te brengen. Wie wil weten hoe zoiets onder zijn vingers uitpakt, luistert meteen naar ­variatie nummer vier: het pianistieke geknoedel dat hier op plaat staat, kan je nog het best vergelijken met een in de knoop geraakt snoer kerstverlichting. Tegelijk is Ji’s roekeloze aanpak zo speels en waanwijs dat het weer leerzaam wordt om naar zijn je-m’en-foutisme te luisteren. Want dat Ji een on­gelogen mooie, sympathieke speler is, staat buiten kijf. Tegenover elke mislukt tierlantijntje staat een muzikaal ideetje waar je blij van wordt. (tjb)