camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Tien jaar geleden brak Alela Diane (34) een beetje door met een klein, melancholisch album (The pirate’s gospel) dat haar sopraanstem en intimistische songs heel naakt liet horen. De bijval verwarde haar meer dan ze er ­creativiteit uit kon puren, en het is pas op dit vijfde album dat we haar opnieuw ‘voelen’. Is dat omdat ze over het moederschap zingt, vaak vanuit het perspectief van een afwezige reizigster? Of omdat ze de songs in isolatie schreef, achter de vleugelpiano ­omdat haar gitaarhand gekwetst was? Deze collectie folksongs baadt in melancholische akkoorden en ­fijne arrangementen van erg goeie muzikanten, terwijl Diane haar grote troef – vertragend zingen – ten volle kan inzetten. De piano sluit goed aan bij de strijkers van Ryan Francesconi en bij de gedachten die uitgaan naar vluchtelingen, naar haar moeder, haar dochter, naar een bijna-doodervaring. ­Diane maakt fragiele, sterke muziek en is een tip voor fans van Joni Mitchell en Joanna Newsom. (vpb)

De podcasts van De Standaard