'Ik laat mijn huwelijk niet opblazen, dat is de politiek niet waard'
Tegenbetogers wapperen met Spaanse vlaggen tijdens de optocht donderdag in Brussel voor de onafhankelijkheid van Catalonië. Foto: Reuters
Buren die elkaar uitschelden, vrienden die niet meer praten, families in ruzie. Het separatisme heeft in Catalonië zijn naam waargemaakt. ‘Het ergste is dat je bijna zelf met een vlag moet wapperen om te tonen dat je het niet met die andere vlaggen eens bent.’
Zaterdag zoekt dS Weekblad uit hoe de politiek de liefde test in Catalonië, en hoe het conflict traag gezinnen is binnengeslopen. ‘Een vriend vertelde me dat zijn moeder van 90 gewaarschuwd had dat politiek taboe is aan de kersttafel. Dat wordt moeilijk om erover te zwijgen’ Hieronder leest u een voorproefje.

David schuifelt ongemakkelijk in zijn zetel. Hij is na de kantooruren van zijn bank stiekem naar de bar van het hotel gekomen. Zijn vrouw heeft geen idee waar hij uithangt, ‘om ruzie te vermijden’.

Hij vraagt uitdrukkelijk om bij zijn verhaal een valse voornaam te gebruiken, de Catalaanse crisis heeft zijn huwelijk onder druk gezet. Zijn vrouw was de onafhankelijkheid altijd genegen, maar de laatste maanden is ze ‘geradicaliseerd’. De hele dag volgt ze via kleine of grote schermen het nieuws. Puigdemont vanuit Brussel, de rechter vanuit Madrid. Geen tweet ontgaat haar. Op Facebook zet ze gretig hartjes en opgestoken duimen bij de berichten die door independentistas gedeeld worden. ‘Het is een verslaving geworden.’

David kon niet anders dan de afstandsbediening uit handen geven. ‘Ik keek graag naar de Spaanse zenders om te zien hoe zij de politieke ontwikkelingen versloegen, maar dat bracht haar van slag. Nu kijk ik alleen nog naar natuurdocumentaires, het liefst over prehistorische beesten. Al veel bijgeleerd over de sabeltandtijger de laatste tijd.’

Betogen met tegenzin

David heeft geleerd te zwijgen. ‘Ik laat mijn huwelijk niet opblazen, dat is de politiek niet waard. Mijn vrouw zweeft voortdurend tussen euforie en ontgoocheling. Rationele argumenten werken niet meer, alles is emotie. Als ik zeg dat de partijen die voor onafhankelijkheid zijn, geen meerderheid hebben, dan luistert ze niet. Als ik zeg dat de Britten zich met hun verlangen naar de ultieme soevereiniteit vooral in de eigen voet geschoten hebben, kijkt ze weg. Ze verzint de gekste oplossingen voor de economische problemen die de onafhankelijkheidsverklaring veroorzaakt – we hebben allebei economie gestudeerd. Het enige waarover we het eens zijn, is dat die politici niet achter de tralies horen.’

David ging mee stemmen in het illegale referendum van 1 oktober. ‘Mijn vrouw wilde om drie uur ’s ochtends al vertrekken. Ik vond het veiliger om mee te gaan.’ En nu is hij in Brussel, donderdag stapte hij tegen zijn zin mee in de betoging. Opvallend: hij kruiste ‘ja’ aan in het referendum over onafhankelijkheid en sluit niet uit dat hij straks voor een partij stemt die zich wil afscheuren. ‘Dat is wellicht moeilijk te begrijpen, omdat ik helemaal niet wil dat Catalonië onafhankelijk wordt. Maar het zou nog erger zijn als alles bij het oude blijft, want Spanje draait vierkant.’

Afscheuren of verscheuren: dS Weekblad werpt zich zaterdag in de Catalaanse broederstrijd: ‘Ik wil niet dat mijn kinderen mee betogen. Ik wil niet dat ze erbij staan als hun moeder met haar potten en pannen reageert op een buur die “Y viva España” speelt’