Het Biebermoment van Oscar and the Wolf
Colombie had zelfs zes danseressen meegetroond naar het Sportpaleis. Foto: Koen Bauters.

‘Don’t you want to have a little bit of fun?’, zong Max Colombie verleidelijk in ‘Exotic’. ‘Dat hoeft niet per se’, leek een uitverkocht Sportpaleis te antwoorden met de armen gekruist, alsof ze wilden testen of die hele Oscar and the Wolf de hype wel waard was. En dus stroopte Colombie de breed uitgevallen glittermouwen op.

Zanger en songschrijver Max Colombie (26) maakt er een punt van dat zijn jongste album Infinity een dansplaat is: dat Oscar and the Wolf deze zomer als eerste liveband ooit op Tomorrowland speelde, is geen toeval. Dat bleek ook in ‘Runaway’, ‘Fever’ en ‘You’re mine’, waar een pompende basdrum de subtiliteiten in de nummers vaak overstemde, met dank aan de eerder kletterende akoestiek van het Sportpaleis.

De afwachtende houding die de volgelopen arena aannam – een schril contrast met de adorerende tent op Werchter deze zomer – moet dan ook gewrongen hebben voor Colombie. Die is sowieso al niet de meest praatzieke frontman, waardoor de eerste helft van het concert meer weg had van een hermetisch afgesloten modeshow. Eentje waarin het codewoord ‘glitter’ was: in de blinddoek voor Colombies ogen, in de glinsterende pseudo-badjas waarin hij rond tolde, en in de maliënkolder die de zanger droeg tijdens ‘Moonlight’ – alsof The Phantom of the Opera de nacht had doorgebracht in de stripclub.

Op Werchter was die pianoballade een welgekomen rustpunt, een emotionele moker middenin een wervelende set. Nu bleef die impact uit, omdat de show nog niet echt op gang was gekomen. Aan special effects nochtans geen gebrek: Colombie had er op Werchter duidelijk niet álle vuurwerk, confetti en zeepbellen doorgejaagd, en bracht ook zes danseressen mee. Die voerden tijdens ‘Chevrolet’ en ‘Exotic’ een dansje op dat recht uit de jaren negentig kwam. Geen indrukwekkende choreografie, maar het bezorgde Colombie wel zijn Justin Bieber-moment: hij blijkt vooral een goeie danser als hij alleen is.

Boenbeurt met het kruis

Gelukkig heeft Colombie enkele onverwoestbare nummers in zijn te breed uitgevallen mouwen zitten. Zoals ‘Joachim’ en ‘Dream car ocean drive’, waarin hij zich met zeldzame uithalen een weg naar de passie klauwde. Zoals ‘Undress’, waarin hij zijn microfoonstatief van een grondige boenbeurt voorzag met zijn kruis. En zoals publiekslieveling ‘Breathing’. Bij het applaus dat daarop volgde – ook Colombie merkte op dat het publiek toen pas ging rechtstaan – daagde ons wat ontbrak tijdens de eerste helft: gejoel, extase, ambiance.

In het Sportpaleis leek Max Colombie wel een chiropractor: wroeten, kneden en knijpen tot er een beetje beweging kwam in de heupen en schouders van het publiek. Dat leverde nog een hoogtepunt op bij ‘Infiniti’. Wat op de plaat een onvoldragen gedachte-experiment leek, werd tijdens de show zo’n moment waarop alles klikte: een conceptueel hoogstandje.

Toen de zanger aan het eind theatraal neerzeeg bij een uitzonderlijk lang applaus, leek daar flink wat opluchting mee gemoeid. ‘En ik had mezelf nog zo beloofd om niet te wenen’, klonk het. We hebben artiesten als Adele of Ed Sheeran het Sportpaleis al twee uur lang zien herleiden tot de grootte van een woonkamer. Colombie leek er soms in te verdrinken, maar op dat moment had hij zijn eiland gevonden.

Oscar and the Wolf (****), gezien op 27/10 in Sportpaleis, Antwerpen.