Ballonnendragers in weer en wind
Foto: Koen Bauters

Met veertien zijn ze, het team dat op Pukkelpop de dansende ballonanimaties verzorgt, mèt veiligheidskabels. ‘De storm in 2011 was onze vuurdoop hier, we zijn voorbereid.’

Tussen dancehall en boilerroom -techno- en dancefans zijn net iets gevoeliger voor randanimatie- spotten we een vrouw die geconcentreerd naar de hemel tuurt. Een veiligheidsgordel is om haar middel geknoopt, vanwaar een rood-witte stok vertrekt die een boog van 110 meter maakt tot aan haar collega ballondrager aan de overkant van de Pukkelpopwei. Op de mobiele slinger dansen 50 roze ballonnen in de wind.

‘De job van je leven zeker? Of: mag ik het eens vasthouden? Zorg dat je niet opstijgt hè! Festivalgangers spreken ons constant aan’, zegt Ann van Zoembaloemba, een creatief bedrijfje van ballonnenconstructies. ‘Het is heel leuk om te doen, maar het vraagt ook concentratie en kracht in de armen. Je zou het niet zeggen, maar de ballonnen geven veel weerwerk, zeker bij de regen en wind van de voorbije dagen.’

Storm in 2011

‘Ik sta hier nu het vijfde jaar op rij. Onze vuurdoop kregen we in 2011, dat was meteen een stevige. Ik zag de donkere wolken bijeenpakken boven het terrein en heb meteen via de walkie talkies mijn team naar ons busje geleid. Net op tijd, want we zagen de dranghekken door de lucht vliegen bij het wegrijden. Maar vandaag waait het ook stevig. Het vraagt techniek om de wind te lezen. Windkracht 3 is al werken.’

‘De ballonslierten bemannen is dus een bewuste keuze. We kunnen spelen met de veranderende windrichting, over het terrein bewegen en figuren maken over de tenten heen. Maar als mijn mensen te hard moeten trekken aan de stokken en je de ballonnen ziet zakken, zijn we niet goed bezig. Nu is de wind onze vriend, je ziet de rijen ballonnen perfect synchroon op de twee windlagen liggen.’

Tien kilometer op een dag

Hold the door. Aan die uitspraak heeft het Game of Thrones-personage Hodor zijn naam te danken. Met evenveel toewijding en geduld bewegen de ballondragers zich over de wei. Ann wordt afgelost door een kleurrijke man met hippiebaard en zigeunerjasje. ‘Met dit wisselvallige weer is dat wel nodig. Trui uit, regenjas aan, dat lukt allemaal niet tijdens het bedienen. Maar ook een toiletpauze en eens stukje eten of drinken zijn nodig.

‘We staan hier elke dag van 14u tot 22u, dus 14 mensen zijn geen overbodige luxe voor deze job. Het lijkt alsof we maar wat slenteren, maar ik leg zeker tien kilometer af op een dag. Met kleine stapjes weliswaar. Maar dan springt er weer een ballon en moet ik om een nieuwe voorraad. De kleuren maken wel een verschil. Gisteren werkten we met gouden ballonnen, die zijn iets steviger door het parelmoer in de samenstelling.’