Goed gebuisd is het halve werk
Foto: Koen Bauters
‘Voor de doe-het-zelvers: dit zijn standaard Europese buizen’, zei Blixa Bargeld na ‘Unvollständigkeit’. ‘De standaard EU-buis klinkt bijna als een E (een mi). Als de Britten straks weer de Imperial Standard of zo invoeren… They are fucked.’ Bargeld, in driedelig zwart glitterpak en op blote voeten, kreeg de lachers op zijn hand terwijl hij nog eens het clichébeeld van zijn collectief onderstreepte: ja, wij zijn die zotten die ons instrumentarium op bouwwerven bijeenzoeken.

Dat deden ze 37 jaar geleden natuurlijk uit geldgebrek, maar veel fans duwen hen graag in het industriële hoekje, getuige de opzichtig dansende oude rakkers toen de band uit Berlijn na het openingsnummer ‘The garden’ een verdomd harde versie van ‘Haus der Lüge’ door de speakers roste, met ketelpercussie van N.U. Unruh.

Maar Einstürzende Neubauten is misschien nog suberversiever als ze het stilletjes doen, of zoals in ‘Youme & Meyou’ een melodieus popliedje spelen. In ‘Sonnenbarke’ mocht een ventilator fluiten en zoemen als een theremin, onderstreept door even dramatische als spaarzame basnoten van Alexander Hacke. De climax van dat nummer kwam van de twee percussionisten: Rudi Moser op ‘echte’ drums, Unruh op metaal en jerrycan.

Het concert werd daarna nog intiemer met ‘Sabrina’, ‘een song die we voor een liefdesscène in een film schreven maar daarna terugvroegen’, volgens Bargeld. Het is ook een song over de kleuren van de Duitse vlag, voorzien van bloedmooie strijkers en een percussiesolo op diezelfde ventilator.

Eindigen deed de groep met ‘How did I die’ uit Lament, hun conceptplaat over de Eerste Wereldoorlog: een sobere piano en ritmetrack, Hacke die om de vijf tellen een bassnaar aansloeg, en een einde dat steeds pompeuzer wordt – zij het niet zo positief als op het eerste gehoor lijkt: die soldaat die niet stierf, die is natuurlijk blijven spoken bij de machthebbers aan wie de song was opgedragen.

We kregen twee forse scheppen bisnummers, beginnend met ‘Silence is sexy’. De antropoloog in Blixa Bargeld stelde lachend vast hoe snel mensen zich organiseren: van de band hoefden we niet te zwijgen als zij roerloos naar ons stonden te kijken, maar er werd toch ‘ssjt’ geroepen. Dat is omdat de ontlading zoveel heviger is als jullie dan weer beginnen te spelen, Blixa. Nog heviger dan bij de uitbarstingen in de kwartier lange versie van ‘Redukt’ waarmee het concert afsloot, als Unruh hevig met metaal op metaal mepte.