Christian Scott: blazen en vertellen
Christian Scott. Foto: Gaëlle Vanhaverbeke (Jazz.be)

Christian Scott krijgt alvast de prijs voor de langste aankondigingen ooit in een jazzconcert.

De jonge trompettist uit New Orleans prees op Gent Jazz al zijn bandleden als halve genieën de hemel in. Later vertelde hij een lang verhaal over hoe zijn grootvader, die een chief is van een Indian tribe in New Orleans, hem leerde bezorgd te zijn over je medemens die het minder goed heeft. Hij is zelf intussen een chief en laat geen kans liggen om zijn sociaal-politieke boodschap te brengen, met de Afro-Amerikaanse geschiedenis en de New Orleanscultuur als achtergrond.

Scott speelt op een trompet met een gebogen beker à la Dizzy Gillespie. Al duurde het wel even vooraleer we eenzelfde vuurwerk hoorden als Gillespie afstak in zijn goede dagen. Scott kiest voor een hybride muziek, met een mix van invloeden, van hiphop over blues tot raga. Onder zijn muziek laat hij graag de ritmes stromen.

Hij brengt dit jaar een trilogie uit, waarvan het eerste album Ruler Rebel is verscheen. Op die manier eert hij de honderdste verjaardag van de jazz, omdat 100 jaar geleden de eerste jazzplaat werd uitgebracht.

Soms plaatste hij zijn lange trompetlijnen, met veel effect tegen een achtergrond van ritmes en synthesizertexturen. Pianist Lawrence Fields bewees met enige parelende lijnen zijn klasse. De jonge fluitsite Elena Pinderhughes hield mooi stand naast Scott. In een bijna klassiek jazznummer, even gewoon spelen, blies Scott meesterlijke frasen. Maar hij haalde er te vaak de vaart uit, kon niet kiezen tussen verhalen vertellen en spelen. Ook wilde hij de muziek te veel verpakken in modieuze kleren. Maar als de band op stoom geraakte, dan dacht je: wat een band, wat een drive, wat een trompettist.

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig