camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

 

CD

Zou de Amerikaanse geluidskunstenares Laurel Halo met haar derde album aan de ondergrond ontsnappen? Wellicht niet, daarvoor zijn haar aan ambient, techno, jazz en musique concrète likkende bricolages net een tikkeltje te eigenzinnig. Maar wie tuk is op de wonderlijke klankweelde van de Noorse Jenny Hval of de ambientfolk van de Welshe Kelly Lee Owens, heeft er een lieveling bij. Tegenwoordig woont Halo in Berlijn, nog steeds een vrijhaven voor artiesten die geijkte structuren willen herdenken. Voor haar songs liet ze zich inspireren door concrete poëzie; haar geluidsspielereien reflecteren de grootstedelijke verwarring en getroebleerde communicatielijnen van vandaag. Akkoord, haar hybride is soms hermetisch en wat een ‘Arschkriecher’ is, hoeven we eigenlijk geeneens te weten, maar in Halo’s labyrintische artpop is het heerlijk verdwalen. De muziek is alleen maar gebaat met zuurstofinjecties van dit soort roekeloze klankvernieuwers. (tzh)

De podcasts van De Standaard