Was de Klub C plots een teletijdmachine geworden? Wij waanden ons namelijk weer in 1996, toen The Avalanches aan hun set begonnen.

In haar militaire outfit (baret, legerbottines) leek hun zangeres sprekend op Janet Jackson ten tijde van ‘Rhythm nation’, het beeldscherm toonde videoclips (MTV-nostalgie!) en filmfragmenten uit de nineties (hallo daar, Val Kilmer!), en de groep bracht songs die bestonden uit samples. Duizenden samples.

Nu was dat ooit hun handelsmerk, die bijeengesamplede songs. Ten tijde van hun eerste album scheerden ze er hoge toppen mee. Terecht: ‘Since I left you’ was baanbrekend in 2000. Alleen waren ze toen al niet de enigen die dat pad bewandelden; Dj Shadow maakte met 'Endtroducing' eveneens een album vol samplesongs in 1996. Dat The Avalanches zestien jaar nodig hadden om een vervolgalbum te produceren, is logisch. De rechten verkrijgen op samples is een tijdrovend proces. Maar in die zestien jaar is het landschap veranderd en werd de mash-up meermaals opnieuw uitgevonden. Die evolutie lijkt aan dit Australische gezelschap te zijn voorbijgegaan.

We kregen een show voor de kiezen die erg gedateerd aanvoelde. Door die nineties-clipjes dus, maar ook door de muziek zelf: we hebben dit allemaal al een keertje gehoord. Bovendien klonk het geheel allesbehalve strak en vooral erg luid: dat maakte dat onze goodwill om dit concert op zijn minst als een aardigheidje te bestempelen, met de minuut verminderde. Nog een geluk dat we de hitjes herkenden. Het oude ‘Frontier psychiatrist’ en het nieuwe ‘Because I’m me’ konden we best smaken. 

Blij ook dat we Val Kilmer nog eens gezien hebben - dat was ook alweer van ’Top gun’ geleden.