Even dachten we dat Little Richard in Klub C op het podium was gekropen. Zijn jonge versie dan.

Het bleek een getransformeerde Benjamin Clementine, met minstens even excentrieke, kroezige kuif en een kleurrijke haarband om die in bedwang te houden.

Dat lukte ternauwernood, net zoals de Brit met Ghanese roots de teugels van zijn songs liet vieren. Blij toe. Clementine wil graag door de grenzen van de pop breken. Tom Waits is niet voor niets zijn held, al sluit zijn buitenissige stem dichter aan bij Nina Simone. Alleen is Clementine nog een stuk weirder en zijn zijn maniërismen een acquired taste. Zijn eigengereidheid is zijn achilleshiel, maar zo ongeslepen vind je ze zelden.

De Londenaar week als jonge kerel uit naar Parijs, waar hij op straat sliep, buskte en verliefd werd op Édith Piaf en Leo Ferré. Zo rijpte zijn gospelachtige hybride in chanson en opera. Die theatraliteit dikt hij vandaag nog meer aan. Voorheen toerde hij enkel met een drummer, maar in Werchter sleurde hij ook nog een bassist, toetseniste en vijfkoppig dameskoor het podium op. Allemaal in overall, overigens. Alsof ze voor ons het vuile werk kwamen opknappen.

De drummer en bassist zorgden voor potige jazz- en funklicks, maar vooral het koor zorgde voor een groteske omlijsting van zijn in se intimistische songs. Wellicht om ze daadkracht bij te zetten, want zijn nieuwe, in september te verschijnen album zijn gemarineerd in de politieke wereldbrand. Daarom ook speelde hij de nieuwe, zonevreemde single ‘Phantom of Aleppoville’, over kids die geterroriseerd worden door hun omgeving, tot tweemaal toe: ‘Ik wil dat je begrijpt wat ik zing.’

Clementine ontpopte zich tot onze favoriete zonderling van het festival. Hij lonkte ongrijpbaar het publiek in, half rechtstaand achter zijn vleugel, verliet zijn stoel om het koor te dirigeren en leerde het publiek hoe het het refrein van ‘Condolence’ moest zingen. ‘If you don’t wanna sing, excuse my language, fuck off’, zei hij, onverstoord.

De toehoorders beloonden door minutenlang ‘I’m sending my condolence to fear, I’m sending my condolence to insecurities’ als één stem te zingen. Eentje om in te lijsten.

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig