Noname

Aloë vera voor de littekens

Haar naam zegt je misschien niks, maar we waren helemaal gecharmeerd door Telefone, de eerste mixtape van Fatimah Warner alias Noname.

Een stel lome hiphopbeats waarover de rapster-dichter uit Chicago donkere ontboezemingen mikte, slampoëzie omwikkeld met dromerige synths, zachte xylofoon en seventies-r&b. Ze verleidde er ook al stadsgenoot Chance the Rapper en jonge hond Raury mee.

In Klub C zagen we een laconieke dame, gehuld in nerdy sweater en rok met Schotse opdruk. Ze onderbrak haar songs om te vragen wie er uit Chicago kwam, giechelde wat en vroeg iedereen om wat dichter te komen staan ‘cause I need some energy now’. Ontwapenend, maar het haalde elke glimp spanning weg.

Haar stem klonk nasaal, alsof rapte ze met een wasknijper op de neus, en zat ook wat te ver weg in de mix om je bij de les te houden. Haar bandleden, een gitarist met jazz in de vingers, een wat kleurloze drummer en een toetsenist-bassist met een prima backingvocal, gaven de songs iets te veel slappe funk mee.

Jammer, want wie goed luisterde naar de ratelende raps ontdekte diep snijdende songs over Nonames armoedige jeugd en over zwarte emancipatie. Zoals in ‘Forever’, een nijdige rap waarin ze Nina Simone, Missy Elliot en Andre 3000 van Outkast namecheckte. ‘Nobody understands my songs, aloe vera sentences to heals the scars.’ Krop.

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig