Bonobo. Warme slaapmuts
Foto: Koen Bauters

Prima spot voor Bonobo als slaapmuts in The Barn: met zijn soulvolle dance omwikkelde hij het publiek met een warme deken voor de kille nacht.

En hoeveel warmte kreeg frontman Simon Green in ruil! Nog voor ‘Migration’, de titeltrack van zijn nieuwe succesplaat, goed en wel op gang pulseerde, gingen de handen al massaal op elkaar. Daarna moest de Brit maar even op de clicktrack meppen of zijn boterzachte bas beroeren, en de tent trakteerde hem op een uitzinnig applaus.

Green, ooit begonnen als dj en experimentele geluidskunstenaar, verstaat de kunst om elektronica tegelijk melancholisch en gloedvol te doen klinken. Daartoe omringt hij zich met drie blazers, een drummer en gitarist, en schuifelt hij samples van exotische field recordings en instrumenten onder zijn digitale beats. Jammer dat de strijkers niet van de partij waren.

Verrassend klonk het allemaal niet. En aanvankelijk scheerde Bonobo in de schuur net iets te dicht in de buurt van seksloze lounge-electro en gladgeschoren new-agemuziek. Zeker met de beelden van lava, oceanen, bergen en luchten - de vier elementen - op de backdrop. Maar met zangeres Szjerdene Mulcare erbij, gehuld in een soort ontplofte aluminium pompoen, werd zijn sound sexyer en soulvoller.

Je moest soms denken aan de satijnen soulpop van Morcheeba, maar in ‘No reason’ verving ze Nick Murphy (Chet Faker) met brio. ‘WCF’ zocht met zijn dwarsfluit de warmte van acid-jazzplaten van de jaren negentig op en ‘Ontario’ lonkte naar de symfonische seventiesjazzrock van Chicago.

Green mikte in de finale hypnotiserende housebeats onder ‘Know you’ en ‘Kerala’. Gemakzuchtig, maar hij toverde er wel een extatische smile mee op het gezicht van elke toehoorder. Feelgood hits for the summer.

Bonobo. Warme slaapmuts
Foto: Koen Bauters
Bonobo. Warme slaapmuts
Foto: Koen Bauters