Hoe was’t? ‘De tranen zaten klaar’
Foto: Koen Bauters

Onze vrouw op de wei meet de temperatuur op terwijl het zweet nog van de lijven dampt. Net van het podium: Coely

Hoe was het?

Het was héél, héél goed. Het vloog zo rap voorbij, dat ik het amper besef. Vraag het over een paar uur nog eens.

Veel volk ook.

Ik kan dat moeilijk inschatten, ze zaten tot aan de PA-toren. Hoeveel mensen zijn dat? 20.000? Meer? Toen ik opkwam en ze allemaal gingen rechtstaan, moest ik toch even slikken.

Sorry, ik had daarnet eigenlijk moeten vragen: how ya doin’?

Ik heb van mijn eerste show optreden Engels gesproken tegen het publiek. Als ik werk, of met Dvtch of Yann spreek, is dat ook in het Engels. Nederlands zou vreemder aanvoelen.

Eerlijk, ben je speciaal naar de kapper geweest?

(schutterig) Jaaaa... Vier uur bij de kapper gezeten, maar ik wilde er piekfijn uitzien voor de komende shows.

Je draagt nu ook altijd een bril, wil je duidelijk maken wie de baas is op het podium?

(Lacht) Ik moet al lang een bril dragen maar ik verloor hem altijd. En Ray Ban geeft me brillen, dus heb ik in dit montuur glazen op sterkte laten zetten.

Is dat ook om de bordjes te kunnen lezen?

Jazeker. Ik lees die altijd. Vandaag was iedereen in de vibe dus heb ik ze laten dansen. Maar zodra ik een bordje lees, zie ik scenario’s in mijn hoofd en weet ik wat ik zou kunnen zeggen als we oogcontact maken.

Dus de bril is nodig voor optredens?

Ja. Ik wil de mensen achteraan ook zien, zodat ze het gevoel hebben dat ik ook tegen hen heb gesproken.

Testvraag dan maar: wat was het opvallendste bordje vandaag?

Iets frustrerends: ‘L’ en een ring, en een hartje. Misschien een boodschap die die mensen aan alle artiesten gaan tonen vandaag, maar ik ga me tot Tilburg afvragen wat er in hemelsnaam op het bordje stond.

Tilburg?

Tilburg, waar ik straks zing op het hiphopfestival Woo Hah!. Ik moet over vijf minuten weg.

Had je daarnet een krop in de keel toen je applaus vroeg voor je band?

Ja, het werd me opeens te machtig, de tranen zaten klaar. Ik besefte opeens wat we net gepresteerd hadden.

Probeer het eens in woorden te vatten?

Toen ik muziek begon te maken, kende ik Rock Werchter niet; ik heb stukje bij beetje geleerd hoe groot het is. En nu heb ik hier op mijn 23ste opgetreden. Mama, ik heb op Rock Werchter gestaan!

Was je moeder er?

Nee, ze kon niet komen. Maar mijn band was er en mijn team: mijn styliste, mijn make up artist, de vriendin die mijn haar doet...

Herken je al mensen die naar alle optredens komen?

Ja! Ik zag daarnet iemand met wie ik vorig jaar op Pukkelpop gepingpongd heb, en het zusje van vrienden van de basket, en het lief van de drummer, ... Allemaal in het publiek. Ik heb geluk.