Diestenaar begint aan een nieuw leven als kluizenaar
Foto: Saalfelden Leogang Touristik

Een leven in alle rust is een romantische voorstelling. Wie zich aan een kluizenaarsleven wil wagen, wacht een avontuur met vele uitdagingen. Diestenaar Stan Vanuytrecht begint er aan in de Oostenrijkse bergen.

Het blijft er ook in de zomer vaak erg fris, er is geen elektrisch licht. Water is bovendien gekoppeld aan een twintig minuten durende wandeling naar het dal. Voor de 58-jarige Stan Vanuytrecht begint een nieuw deel van zijn leven, zij het zonder comfort. De diaken en gewezen landmeter zal vanaf midden mei een bestaan als kluizenaar leiden in de hermitage in het Oostenrijkse Saalfelden. ‘Ik ben er klaar voor’, zei de Diestenaar, getooid met een fotogenieke volle grijs-witte baard zaterdag.

Zijn nieuwe verblijf is een 350 jaar geleden gebouwde hermitage op een klif met een aanpalende kapel, die gewijd is aan de St. George. Zijn vijftig vierkante meter grote woonruimte is omringd door vochtige muren, duizend meter boven de zeespiegel. ‘Alleen al de koude vormt een probleem’, zei een woordvoerder van de gemeente Saalfelden. Daarom heeft de gemeente een stapel hout klaargelegd aan Schloss Lichtenberg, een tochtje van 15 minuten naar beneden. Aan wandelaars wordt gevraagd om hout te hakken voor de kluizenaar. ‘Veel mensen brengen houtblokken mee naar boven’, aldus de woordvoerder van de 17.000 inwoners tellende gemeente.

En de gemeente profiteert wel degelijk van de hermitage, die zich zich de voorbije vijftig jaar tot een wandel- en pelgrimsoord heeft ontwikkeld. ‘Dat is natuurlijk goede reclame voor Saalfelden’, zei burgemeester Erich Rohrmoser. Zo erg eenzaam zal het tenminste overdag wel niet worden. Dat is ook voor Vanuytrecht duidelijk. ‘De stilte ‘s morgens en ‘s avonds en het intensieve contact met de bezoekers tijdens de dag zijn voor mij de ideale combinatie’.

Na crisis komt.. een kluizenaarsleven

Vanuytrecht, die in zijn leven naar eigen zeggen al een ‘complete psychische ineenstorting’ en een serieuze financiële crisis achter de rug heeft, wil zich als empatische luisteraar profileren. Hij zal voor iedereen openstaan, zei de Diestenaar, die goed Duits spreekt en zijn kennis door middel van studieboeken en zijn vrije tijd boven in de kluizenarij nog wil perfectioneren. Want een goed gesprek is de spil van het leven. ‘Onze samenleving heeft onbegrensde mogelijkheden om te communiceren. Maar we zijn vergeten hoe we met onze buren moeten communiceren’.

Vanuytrecht heeft veel voorgangers. Sinds 1900 hebben vijtien anderen zich aan een kluizenaarsbestaan gewaagd. Een van hen hield het 34 jaar vol, maar velen haakten al na een jaar af. Voor Vanuytrecht is het echter een levensproject, zo garandeert hij. Naast de instandhouding van de hermitage en het verzorgen van de kapel hadden de kluizenaars vroeger vanuit hun kraaiennest als voornaamste taak naar mogelijke branden in de omliggende dorpen uit te kijken en dan de alarmklok te luiden.

Kluizenaar Karl Kurz opende in 1967 de hermitage voor bezoekers en dat werd al snel rond verteld. Twee jaar later zat hij in een televisieprogramma. Daardoor werd het oord ook een toeristische trekpleister.

Kluizenaar Franz Wieneroiter, die zelfs driemaal naar boven ging en weer vertrok, heeft zijn ervaringen in een verslag samengevat: ‘Kluizenaars die zich om een of andere reden compleet uit de wereld willen terugtrekken, halen het niet. Als eremiet stap je in een nieuw, van eenvoud en openheid geschraagd leven’.

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig