Politieke benoemingen: ‘Vlaamse regering moet ook voor eigen deur vegen’
Foto: BELGA

Vlaanderen telt meer dan 76 agentschappen en autonome instellingen die samen goed zijn voor meer dan 350 politieke mandaten. De vergoedingen lopen op tot 29.000 euro bruto per jaar. Dat heeft Groen-fractieleider Björn Rzoska ontdekt in documenten die hij opvroeg bij de Vlaamse regering, zo schrijft Het Laatste Nieuws.

Voor het eerst werpt een studie licht op een weinig bekend circuit van politieke postjes. Björn Rzoska, fractieleider van Groen in het Vlaams Parlement, vroeg bij alle ministers info op over de bestuursraden van de agentschappen die verbonden zijn aan hun kabinetten. Het gaat om bekende bedrijven als De Lijn en VDAB, maar ook om minder bekende als Participatiemaatschappij Vlaanderen en Vlaamse Havens.

Uit de gegevens die hij verzamelde, blijkt dat er in sommige bestuursraden fikse bedragen betaald worden. Zo verdiende de voorzitter van Vlaamse Havens in 2016 meer dan 8.000 euro bruto, terwijl daar maar twee vergaderingen tegenover stonden.

‘De kracht van zelfbediening’

Vooral mandatarissen van N-VA en CD&V horen bij de grootverdieners. ‘Met het uitdelen van politieke postjes aan mensen met een N-VA-lidkaart brak de partij met haar verkiezingsbelofte dat ze de politieke benoemingen ging stoppen. Zo is ze helemaal een traditionele partij geworden’, vindt Rzoska. ‘Dit is niet de kracht van verandering, maar de kracht van zelfbediening.’

Verder wordt duidelijk dat de agentschappen te weinig onafhankelijke bestuurders toelaten en dat de postjes voornamelijk verdeeld worden onder partijgetrouwen, (ex-)politici en kabinetschefs. Die laatsten krijgen meestal een functie als regeringscommissaris toegewezen, waarvoor ze extra vergoed worden, bovenop hun loon.

Groen eist de stopzetting van die praktijken en een limiet op de vergoedingen. ‘De Vlaamse regering moet onmiddellijk de belofte van een derde onafhankelijke bestuurders invoeren, want langs een achterpoortje zijn nog tientallen politieke benoemingen gebeurd. Er is een totaal gebrek aan regels en plafonds voor vergoedingen bij de Vlaamse agentschappen, die nochtans rechtstreeks van de Vlaamse overheid afhankelijk zijn.’

‘In de intercommunales legt de Vlaamse regering de vergoedingen terecht aan banden, maar in haar eigen agentschappen past ze dezelfde regels amper toe. De Vlaamse regering is niet geloofwaardig als ze niet voor haar eigen deur veegt’, stelt Rzoska.