Few Bits: ‘Even triestig worden’
Few Bits’ Karolien Van Ransbeeck: een stem die de schijnwerpers verdient. Foto: ndl

Het Antwerpse Few Bits kwam in de AB zandman spelen, maar miste variatie in zijn dromentrommel.

‘We gaan nu een heel rustig liedje spelen’, zei songwriter Karolien Van Ransbeeck (32) halfweg de set in een matig gevulde AB Club. ‘Eerst even de energie van het vorige nummer laten weglopen. Ik moet efkes triestig worden.’

Waarna ze het tere ‘Days’ inzette, helemaal alleen op gitaar, met een stem die het adjectief ‘betoverend’ verdient. Maar net wanneer we op het punt stonden kippenvel te krijgen, vielen de andere muzikanten in – bij Few Bits staan niet minder dan vijf gitaren en een drum op de scène. Net zoals op de albumversie dus, maar het verbrak die betovering wel.

Niet zo voor Van Ransbeeck zelf: zij moest nadien even bekomen. Het geeft aan hoezeer de Antwerpse zingt met haar emoties aan de oppervlakte. De droompop van Few Bits leent zich daar uitstekend toe, met songs als ‘Sweet warrior’: het soort dromerige, sussende wiegelied waarbij je je ogen nog even langer wil open houden omdat het zo mooi is.

Het leverde hen plaatsjes op in de voorprogramma’s van The War on Drugs en Vampire Weekend, en de band schuimde internationale showcasefestivals af met zijn tweede plaat, Big sparks. Vooral in dat titelnummer toont Few Bits zich op zijn best: Van Ransbeeck klinkt er verslagen en zelfzeker tegelijk. ‘The things they do, the things they say to you/ I know what it’s for, but I love you more’, prevelt ze, met bedwelmend effect.

Dodelijk bedeesd

De stem is er dus, en de songs bijwijlen ook. Maar in de AB specialiseerde Few Bits te vaak in variaties op dezelfde twee songs: enerzijds trage dromers, anderzijds herfstige poprock die springerige gitaren combineert met melancholische zang. Zoals ‘Anyone else’, waarin Van Ransbeeck tot negen keer toe herhaalt: ‘I feel good when I’m by myself/ I don’t think I need anyone else.’

Dat kunnen we geloven: de zangeres leek dodelijk bedeesd. Nochtans was de zaal ‘voor acht procent gevuld met familie’, volgens haar eigen telling. Maar massaal engagement leverde dat niet op. Daarvoor lijkt Few Bits vooralsnog de diepgang en het verrassende van genregenoten als Amatorski of Hydrogen Sea te ontberen. Voor ons in het publiek stond een vrouw foto’s van haar hond te tonen aan haar buurman. Dat is nooit een goed teken.

Few Bits (**), gezien op 22/2 in AB, Brussel. Nog op ¼ in Wilde Westen, Kortrijk.