Berlijn swingt met ‘Django’
Cecile de France en Reda Kateb op de première van ‘Django’ Foto: AFP

‘Swing tanzen verboten’, hingen de nazi’s aan de muur van hun schouwburg. Maar Django Reinhardt krijgt de meeste geharde SS’ers aan het dansen in de ontroerende biopic ‘Django’. Met deze film opent de Berlinale niet op een valse noot: meer dan een lesje ‘Wie was Django Reinhardt?’ is het een tedere, melancholische film geworden over de politieke rol van een artiest, vooral in tijden die artiesten niet gunstig zijn.

Niet alleen de muziek is dus aanstekelijk: ook dat thema zegt iets over vandaag. De film focust op de oorlogsjaren van de virtuoze gitarist en zoomt in op zijn poging om naar Zwitserland te vluchten. Hij legt ook de aandacht op het droevige lot van Roma tijdens die oorlogsjaren.

De Franse acteur Reda Kateb bewijst nog maar eens wat een groot acteur hij is. Hij zet de artiest neer zonder overdrijving, zonder manie. Nu eens bevlogen, dan weer ingetogen. Knap.

Jazzpuristen en Djangisten zullen zich storen aan de grote vrijheid die regisseur Etienne Comar nam voor zijn regiedebuut. Maar vrijheid, dat is natuurlijk net waar het bij zijn Django om draait. De film focust op de oorlogsjaren van de virtuoze gitarist en zoomt in op zijn poging om naar Zwitserland te vluchten. Hij legt ook de aandacht op het droevige lot van Roma tijdens die oorlogsjaren.

De komende dagen rolt Berlijn de rode loper uit voor een schare bekende acteurs. Zo maakt Richard Gere zijn opwachting voor ‘The dinner’, de Amerikaanse verfilming van Herman Kochs bestseller. Stanley Tucci komt dan weer met een film die hij zelf regisseerde: ‘Final portrait’ is een biopic over kunstenaar Alberto Giacometti, een rol voor Geoffrey Rush. Buiten competitie is er nog een opmerkelijke première: die van ‘T2’, het langverwachte vervolg op ‘Trainspotting’. Daarin komen de personages - en de acteurs en regisseur - van de eerste film na tien jaar weer samen. En het minste dat we kunnen zeggen, is dat ze zijn verouderd.

Maar op de Berlinale draait het niet (alleen) om de sterren, maar om sterke films, liefst uit verre landen. Wij kijken de komende dagen met name uit naar ‘Felicité’ van de Frans-Senegalese regisseur Alain Gomis. En de verwachtingen staan hoog gespannen voor ‘Una mujer fantastica’ van de Chileen Sebastián Lelio.

De films met de sterren trekken misschien de meeste aandacht, maar vaak zijn het die laatste films die ermee gaan lopen.