‘Wrede, onverantwoord vruchtbare omnivoren. Het zijn net mensen’
Foto: Sebastian Steveniers
De mensheid heeft robots laten koffiezetten en astronauten naar de maan gestuurd, maar de rat onder de knoet krijgen, dat kunnen we niet. ‘Ik doe dit al dertien jaar en merk nauwelijks verbetering. Vermindert hun populatie, dan kweken ze extra hard.’ dS Weekblad in het spoor van de rattenvanger.

dS Weekblad trekt mee op oorlogspad met enkele rattenverdelgers. Zaterdag leest u het volledige artikel; hieronder vindt u alvast een voorsmaakje.

Uit zijn uniformbroek haalt Koen Geerits een zaklamp. Hij schijnt op de donkere nok van het dak. ‘Langs daar zijn ze binnengekomen. Kijk, ze hebben een stuk hout vernield om er zich een weg door te banen.’ Geerits is op sporenonderzoek. In de dichtbegroeide klimop rond de plaats delict wijst hij op platgetrapte paadjes in het groen. Het zelfgemaakte weggetje van de voortvluchtigen maakt duidelijk dat ze hier geregeld ongevraagd binnen- en buitenlopen.

De daders veroorzaakten al veel schade in deze veeboerderij in Limburg. Ze legden de recentste grote investering van de boer – een gigantische hoogtechnologische constructie om volautomatisch een hele stal koeien te melken – al enkele keren stil. Puur vandalisme. ‘Ze bijten de kabels stuk,’ vertelt de boer, ‘waardoor de hydraulisch en pneumatisch gestuurde pompen tilt slaan.’ Hij laat een elektriciteitskabel zien, het koper ligt bloot. ‘Ik kan je verzekeren dat de kosten oplopen als je elke dag een technicus moet laten opdraven om de schade te herstellen. En als je pech hebt, raken ze twee kabels tegelijk aan en veroorzaken ze brand.’

Koen Geerits haalt zijn wapen boven. Geen pepperspray, maar een spuitbus met blauw schuim dat hij op specifieke plaatsen aanbrengt. ‘Als ze ertegenaan lopen, kleeft het aan hun lijf. Wanneer ze zich toiletteren – Geerits spreekt met respect over de daders – likken ze met hun tong dat blauwe gif op.’ Hij heeft vingerafdrukken – excuus: pootafdrukken – gevonden in het stof. ‘En hier een smeerspoor’, zegt zijn collega en supervisor Bart Schepers. ‘Kijk naar die zwarte plek op die tegel, of die verdonkering op die buis. Dat is typisch voor ratten; het is de afzetting van het vet dat ze op hun buik hebben hangen. Oh, een sleepspoor van hun staart.’

Het sporenonderzoek moet duidelijk maken waar de daders zich ophouden. Hoeveel er hier aan het werk zijn, is moeilijk vast te stellen. Ze opereren in bendes, bendes met een exponentieel toenemend ledenaantal. Ze hebben dan ook een seksuele potentie waarop menig man en vrouw jaloers zou zijn.

Opsporingsbericht

De verdachten hebben behaarde oren, donkere ogen, zijn van neus tot kont ongeveer een mannenvoet groot (tussen 20 en 30 centimeter voor de bruine rat, tussen 16 en 24 centimeter voor de zwarte rat). Hun staart is dik en beslaat nog eens een extra kleine 20 centimeter. Ze zijn vooral ’s nachts actief en hun twee sterke voorpoten zijn voorzien van klauwachtige nageltjes. Hun achterpoten zijn langer en nog sterker. Ze kunnen rennen, klimmen, springen en zijn uitmuntende zwemmers.

De daders zijn gewapend met tanden die nooit stoppen met groeien en sterker zijn dan aluminium, koper, lood en ijzer. Hun kaken hebben de structuur (in miniatuur) van die van alligators. Hun voorste snij­tanden zijn uiterst scherp en lang en groeien 12 centimeter per jaar (daarom knagen die beestjes zo, ook al eten ze niet; om hun tanden te slijpen).

De zwarte rat leeft vooral in de buurt van varkens- en kippenkwekerijen, havens, schepen en gebouwen met een ruime voedselvoorraad. De bruine rat overleeft in rioleringen, toiletpotten, onder planken vloeren van huizen, in metrostations, onder voet­paden, onder oude meubels in kelders, op zolders, onder mesthopen en kippenhokken. Ze hebben amper een gaatje van anderhalve centimeter nodig om hun lijfje door te friemelen. Of zoals de Amerikaanse ­rattenexpert Robert Corrigan zegt: ‘Stads­ratten leven vaak vlak onder de voeten van mensen zonder dat die daar het flauwste benul van hebben.’

Hun voornaamste bezigheden: knagen, afval eten, holen graven en copuleren. Ze zijn ook zeer bedreven in het verspreiden van ziektes. De voorbije eeuw alleen al zijn ze verantwoordelijk voor de dood van meer dan 10 miljoen mensen. Verder worden ze verdacht van het bijten van zo’n 50.000 mensen per jaar (voornamelijk kinderen, niet zelden in hun gezicht, aangetrokken door de geur van voedselresten rond de mond) en het vernielen van het voedsel van 270 miljoen mensen – ze generen zich niet om dat vooral te doen in landen waar hongersnood heerst.

Dead rat walking

Geerits en Schepers werken voor de ongediertebestrijder Rentokil en komen al enkele jaren naar deze boerderij. Ze weten niet of de rattenpopulatie in onze contreien stijgt zoals in Nederland, ‘maar dalen doet ze zeker niet’. Schepers: ‘Ik doe dit al dertien jaar en merk nauwelijks verbetering. En onze strijd wordt moeilijker en moeilijker. Europa maakt de regels voor vergif en vallen opnieuw strenger.’

Rattenbestrijders spreken weleens in oorlogstaal. De strijd tussen mens en rat woedt al honderden jaren hevig. Kenners spreken van een eindeloze oorlog die we nooit zullen winnen. Hoe hoogmoedig de mens ook is, de rat is de succesvolste diersoort op deze planeet. En de meest gehate.

Zaterdag komt u in dS Weekblad meer te weten over de eeuwigdurende strijd van mens tegen rat. ‘Ik vroeg aan mensen in Afrikaanse dorpen of ze veel last hadden van ratten. Het antwoord: nee, af en toe bijten ze onze baby’s, maar verder geen probleem’

 

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig