De race naar het Witte Huis is lang en bijzonder onvoorspelbaar. Op de campagnehoofdkwartieren van Clinton en van Trump – beide in New York – wordt tijdens het laatste campagneweekend voor de verkiezingen van dinsdag nog koortsachtig gebeld, vooral naar kiezers in twijfelstaten.

De Democratische kandidate Hillary Clinton leidt in de meeste nationale peilingen, maar haar voorsprong is nipt. De Democraten zijn daarom allerminst zeker van de overwinning, en de Republikeinen geven niet op. Op het campagnehoofdkwartier van Hillary Clinton, in de New Yorkse wijk Brooklyn, bellen tientallen vrijwilligers van negen uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds koortsachtig kiezers op. Ze telefoneren vooral naar ‘swing states’, twijfelstaten die niet duidelijk Republikeins of Democratisch stemmen.

‘Er staat gigantisch veel op het spel’, zegt Cory, een Clinton-vrijwilliger die een groot deel van haar sabbatjaar aan de campagne wijdt. ‘Dit draait om de vraag in welk Amerika onze kinderen zullen opgroeien.’ Krijgt ze een Trump-kiezer aan de lijn, dan haakt die snel in. Of zegt dat ze zich de moeite kan besparen. ‘Wij gaan met niemand in discussie. We willen enkel dat mensen een geïnformeerde keuze maken, en dinsdag zeker gaan kiezen.’

In de zaal met Clinton-vrijwilligers is het een drukte van jewelste. Jong en oud hangt aan de telefoon, terwijl de allerkleinsten tekeningen maken over de Clinton-campagne. Vrijwilligers hangen die als trofeeën aan de muur, terwijl er onophoudelijk Starbucks-koffie, sandwiches en koekjes worden aangevoerd.

Aan de overkant van de East River, aan de drukke Fifth Avenue in Manhattan, ligt de Trump Tower, het controlecentrum van de Trump-campagne. Vóór het torenhoge flatgebouw vindt een Trump-rally plaats, waarvoor vertegenwoordigers van zowat elke minderheid zijn opgetrommeld. Een latino, een zwarte, een Italiaan en een Chinese: al deze mensen komen Donald Trump een hart onder de riem steken. Ze willen met hun aanwezigheid aantonen dat al deze minderheden straks niet sowieso voor Clinton zullen stemmen. 

‘Trump is geen racist, en hij zal goed zijn voor alle Amerikanen. Negentig procent van de zwarten geven hun stem al vele jaren aan de Democraten, en ze krijgen er niets voor in de plaats! Hoog tijd dat de Afro-Amerikanen de scheiding van de Democraten aanvragen!’ roept Fred Brown, voorzitter van de National Black Republican Council, in de microfoon.

Binnen in de blinkende Trump Tower stoten we op een zaaltje, waar campagnevrijwilligers eveneens druk aan het bellen zijn geslagen. Ze zijn veel minder talrijk, op de lijst met inschrijvingen staan slechts een vijftiental namen. Anders dan bij Clinton zijn hier geen pottenkijkers toegelaten. ‘U bent pers, en u komt uit Europa? Neen, dan komt u hier zeker niet binnen’, zegt een langbenige geblondeerde campagnedame. ‘Sorry, ik geef u geen hand. Ik heb net mijn handen gewassen en we serveren zo meteen sandwiches.’