De zaak-Wesphael, het proces van de twijfel
Een opgeluchte Bernard Wesphael tussen zijn advocaten Tom Bauwens (l.) en Jean-Philippe Mayence. Foto: BELGA

De Standaard-redactrice Eline Bergmans volgde het proces-Wesphael. Ze herinnert zich nog het moment waarop het proces kantelde: ‘Het was op de laatste avond van de eerste procesweek dat de twijfel zegevierde’.

Met de vrijspraak van Bernard Wesphael is het doek gevallen over een van de allerlaatste assisenprocessen in ons land. De twijfel heeft het na drie weken gehaald.

Het arrest is een stevige uithaal naar het wankele onderzoek dat door de advocaten van de verdediging vakkundig aan flarden werd geschoten. Ook de ruziënde wetsdokters die het niet eens raakten over de doodsoorzaak van het slachtoffer hebben de twijfel bij de jury gevoed.

Het was op de laatste avond van de eerste procesweek dat de twijfel zegevierde. Het was tien uur ‘s avonds en de discussie over de doodsoorzaak bleef maar aanzwellen.

Geen journalist en wellicht ook geen jurylid die daar nog een touw aan kon vastknopen. Het ging over hypovolemie en over de afplatting van de buikaorta en de holle ader. ‘Door de reanimatie’, zei de een. ‘Nee, een kniestoot’, zei de ander.

Assisen of correcitoneel?

Het blijft een van de moeilijkheden van assisen: Hoe kunnen twaalf leken een oordeel vellen over iets waarover een leger wetenschappers het niet eens raakt?

Anderzijds: iemand moet de knoop doorhakken. ‘Stel u voor dat deze zaak voor een correctionele rechtbank was gekomen. Wat dan? Dan was er maar één psychiatrische expertise en één medische expertise aan bod gekomen. Waar zouden we dan gestaan hebben?’, vroeg Jean-Philippe Mayence, de advocaat van Wesphael zich gisteren al af.

Voortaan worden ook zeer betwiste zaken als deze doorverwezen naar de correctionele rechtbank en wellicht had het dan anders uitgedraaid voor Bernard Wesphael.

Het is dankzij de grondige procedure voor het hof van assisen dat die gaten in het onderzoek en de verdeeldheid van de wetenschappers aan het licht zijn gekomen.

Hoewel drie jaar geleden zowat iedereen het erover eens was dat de dood van Véronique Pirotton een verdacht overlijden was, is ook na drie weken van openbare debatten de twijfel overeind gebleven. Die twijfel maakt de vrijspraak van Bernard Wesphael maatschappelijk aanvaardbaar.