Cath Luyten: 'Intussen word ik soms boos op mensen die me mailen'
Foto: Jimmy Kets
Ze zaten met een vaag gevoel van onbehagen. Waren alle vijf steeds geconnecteerd. Tot deze virtuele junkies zich tien weken lang lieten helpen om niet langer de slaaf te zijn van hun digitale dealer.

Journaliste Eva Berghmans vroeg vier lotgenoten om toe te treden tot haar zelfhulpgroepje: televisiemaakster Cath Luyten, professor nieuwe media Lieven De Marez, reportagemaakster Lidewij Nuitten, en filmmaakster Lenny Van Wesemael.

Twee maanden lang werden ze door een digitale detox geloodst door Christine Wittoeck, die sinds haar burn-out haar technologie aan de leiband heeft gelegd: ‘Hou jezelf niet voor de gek, jullie worden allemaal geleefd door jullie smartphone.’

E-MAILS

‘De fout die veel mensen maken,’ zegt Christine Wittoeck, ‘is dat ze e-mails blijven zien als iets om tussendoor te doen. Het helpt als je je mail beschouwt als een taak, en zo ook in je agenda inplant. Voer die taak dan ook uit zoals het hoort. Als je een mail in je inbox opnieuw op ongelezen zet, blijft die mentale energie vreten.’

Cath pleit schuldig. Mails opnieuw ongelezen maken, mails half beantwoorden ‘nu druk bezig, maar ik antwoord vanavond’: ‘Het is intussen zo erg dat ik soms boos word op mensen die me mailen, omdat ik het gevoel heb dat die iets van me willen. En mijn laptop gebruik ik zo min mogelijk, die beschouw ik als de doos van Pandora.’

En toch. Na drie weken digitaal afkicken op Corsica besluit ze Lievens systeem een kans te geven. Vier weken verder is ze helemaal overstag: geen mails meer op de telefoon, alleen nog op de laptop. ‘En mails die kunnen wachten, laat ik gemakkelijk enkele dagen liggen.’

24/24 BEREIKBAAR

Cath miste ei zo na een petanquetornooi dat via Whatsapp was belegd, terwijl zij nog in haar radicale detoxtrip zat. Ondertussen heeft ze haar WhatsApp weer in gebruik, ‘ik miste het toch, als verbindingslijn naar mijn vriendinnen, en als communicatietool tijdens opnames. Maar het is onder controle, ik kan perfect een avond zonder’.

Haar vrienden weten hoe ze haar kunnen bereiken als het dringend is: gewoon ouderwets bellen. ‘Ik heb het geluid van mijn telefoon weer aangezet. Vroeger stond dat uit, omdat ik zogezegd controle over mijn tijd wou hebben. En dan zat ik de hele tijd mijn telefoon te checken op café, met als excuus dat ik bereikbaar moest zijn. Nu neem ik op als mijn telefoon rinkelt. En al de rest kan wachten.’

De avonden op café zijn er relaxter door geworden, en WhatsApp is weer een aanvulling op het sociale leven – geen parallel circuit dat continu draait, ongeacht bij wie of waar je bent. Ook dat is iets van de laatste jaren, zegt Lieven De Marez: hoe het bijna lijkt alsof dingen geen bestaansrecht hebben op zichzelf. Of het nu een fietsvakantie of een werkgroep is, er hoort altijd een digitaal leven bij – met de onophoudelijke berichtenstroom als gevolg.

Lees zaterdag ook de vier andere getuigenissen in dS Weekblad en op standaard.be.

'Ik gun mezelf veel meer mijn slaap, nu ik mijn telefoon niet langer mee naar bed neem'

'De enige reden waarom ik mijn smartphone op vakantie gemist heb, is om foto’s te nemen.'

'Als je niet antwoordt, lijk je onbeleefd. Of je mist uitnodigingen als je vrienden niet weten dat jij weliswaar een Facebookaccount hebt, maar nooit op Facebook komt.'