‘Mijn partij doet er alles aan om zoveel mogelijk Vlaams Belang-kiezers aan onze kant te krijgen’
Foto: Photo News

Hij droomt van een wereld waarin het doodnormaal is dat zelfs agenten een tulband dragen. ‘Maar wij kunnen ons zulke vrijheden niet permitteren’, zegt Kamervoorzitter Siegfried Bracke. ‘We hebben de boot van de integratie gemist.’

Kamervoorzitter Siegfried Bracke begrijpt dat mensen ‘in de huidige omstandigheden’ terug willen naar Vlaams Belang, ‘ook al denk ik dat ze zich vergissen’. ‘Er borrelt een giftige cocktail van problemen: terrorisme en een vluchtelingencrisis’, zegt hij in een interview met weekblad Knack. ‘Op zich hebben die twee niets met elkaar te maken. Toch gooit Vlaams Belang het allemaal op één hoop.’

‘Mensen vergissen zich schromelijk als ze denken dat Vlaams Belang hen van die giftige cocktail zal verlossen’, zegt Bracke. Hij windt er dan ook geen doekjes om: ‘Mijn partij doet er alles aan om zo veel mogelijk potentiële Vlaams Belang-kiezers aan onze kant te krijgen én te houden. Waarom? Omdat dat goed is voor de democratie.’

‘Misschien ben ik een naïeve dwazerik, maar ik denk dat we er tegen de volgende verkiezingen in zullen slagen om de kiezers goed uit te leggen wat we allemaal hebben gedaan om de vluchtelingencrisis aan te pakken, om de veiligheid te verhogen, om de sociaal-economische problemen op te lossen enzovoort.’

Tulband

Bracke volgt de discussie over de boerkini naar eigen zeggen ‘met grote belangstelling’, al weet hij als agnost ‘niet precies wat hij erover moet denken’. ‘Maar natuurlijk zie ik wel dat er een probleem is’, zegt hij. ‘De boerkini is een symbool van een cultuur die zich tegen onze normen en waarden verzet. En dan is er nog de sociale druk die achter dat stuk textiel schuilt. In Gent kom ik Turkse vrouwen tegen die mij smeken om dat verbod door te voeren. “Anders moeten we straks allemaal zo’n boerkini aan op het strand”, zeggen ze me.’

‘Voor alle duidelijkheid: ik droom van een wereld waarin het doodnormaal is dat zelfs agenten een tulband dragen, zoals in Engeland. Het debat is daar ook veel minder beladen. Helaas kunnen wij ons zulke vrijheden niet permitteren. We hebben de boot van de integratie gemist en lopen ver achterop.’