REVIEW. Arbeid Adelt: oude helden nog even houdbaar
Foto: Koen Bauters

Terwijl Jan Van Roelen (smoking, vlinderdasje) en Luc Van Acker (camouflagepak waarin hij op een yeti met een gitaar leek) ‘De man die alles noteert’ speelden, vertelde Marcel Vanthilt over de vele keren dat hij - als presentator - op Pukkelpop stond: naast Nick Cave, bij Nirvana, ‘maar nooit met mijn eigen band’.

Daarvoor moest Arbeid Adelt een comebackplaat maken, slik. Voor het een nostalgietrip kon worden, speelde de groep ‘Popcornmario’ en ‘50.000 Hi-hats’ van die plaat, nummers met de energie, de hortende saxen en dissonante gitaren van toen. Maar het nieuwe ‘Sarmakarma’ kwam en ging even later zonder veel indruk te maken. Hij kon het met twee vingers spelen, zei hij. Hij praatte wat teveel.

Als een blik in de krant u de laatste tijd doet denken dat de jaren tachtig terugkeren: Vanthilt deelt uw vrees. Toen schreef hij ‘het wordt tijd dat er een oorlog komt’, ‘en nu vrees ik dat ze eraan komt’, zei hij voor ‘Jonge helden’. Dat herkende het publiek, dat toen en nu kon vergelijken, dan weer wel. De tijd zit goed om Arbeid Adelt te herontdekken, maar het jonge publiek stond niet klaar in de Wablief, en het oude stond te wachten op ‘De dag dat het zonlicht niet meer scheen’.