REVIEW. Peter Doherty: Geef die man een dwangbuis
Foto: Inge Kinnet

Ik ga naar Brussels Summer Festival en neem mee: een sporttas, een sigaar, een violiste, een pianiste met roze haar, en een pet met een dikke veiligheidsspeld door. Wie ben ik? Antwoord: Peter Doherty.

Het is niet omdat de bezopen Brit op reünietournee is met zijn bekendste gitaargroep, dat hij niet tussen twee Libertines-concerten door solo naar Brussel komt. Alleen jammer dat dat zo nodig als afsluiter op de laatste dag van het festival moest. Voor even was zijn nonchalante gedrag best geinig: hij plaagde de toeschouwers toen die hem zijn typerende hoed aanreikten, en bewees zelfs dat hij wist waar hij was: ‘België, wat hebben jullie bewezen aan de wereld? Dat we geen regering nodig hebben!’

Hij mixte ook mooi solowerk van zijn debuut Grace/Wastelands (2009) met nieuwe nummers (’Hell to pay at the gates of heaven’, over de aanslagen in Parijs) en Libertines-songs (’You’re my Waterloo’, ‘Hooligans on E’). Maar de set had steeds meer te lijden onder zijn losgeslagen ego en verzandde in oeverloos gejengel en tergend traag gepingel. De bandleden deden hun uiterste best om hun richtingloze stuurman achterna te zwalpen, maar vaak zonder succes - waarop Doherty er nog een schepje bovenop leek te doen. ‘Albion’, van zijn band Babyshambles, was zo slaapverwekkend dat het publiek om Rémy begon te roepen, de amusante onemanband die de randanimatie tussendoor verzorgde. Daar kon zelfs geen flard ‘Time for heroes’ van The Libertines aan verhelpen. Tegen ‘Killamangiro’ (Babyshambles) had na de pianiste ook de violiste er de brui aan gegeven. We hadden graag haar voorbeeld gevolgd, ware het niet dat de plicht ons tegenhield. Van bij de uitgang zagen we nog net hoe de roadie een vergeefse poging deed om Doherty een verse gitaar aan te reiken, en toen dat mislukte dan maar zelf het instrument bespeelde in ‘Fuck forever’ - van ver had hij trouwens wat weg van (een ongeïnspireerde) Libertines-kompaan Carl Barat. Geniale song trouwens. Dwing Doherty in een dwangbuis en geef hem goede muzikanten en hij schrijft topsongs, maar geef hem een vrij podium en hij verknalt ze ter plekke. Om het op zijn Brussels te zeggen: faut le faire.