REVIEW. Dansen alsof niemand het ziet
Foto: Koen Bauters

‘Dark & long’, ‘King of snake’: de projecties van Underworld beperkten zich grotendeels tot de naam van de song die ze op dat moment aan het spelen waren. We zijn iets meer gewend van een danceact, maar sympathiek tegenover journalisten is het wel.

En al zeker sympathieker dan ten tijde van hun doorbraakplaat met de onmogelijke naam Dubnobasswithmyheadman, uit 1994 alweer. We zouden allerlei onbehoorlijks kunnen zeggen over twee bijna-zestigers (!) als hoofdact op een jongerenfestival, maar we gaan dat dus niet doen.

Temeer daar de nieuwe plaat ‘Barbara Barbara, we face a shining future’, waaruit de Britten rijkelijk putten, prima onthaald werd. Goed ook dat ze de volksmennerij achterwege lieten die je er bij zowat elke elektronische act tot nu toe willens nillens moest bijnemen.

Rick Smith genoot gewoon van zijn technobeats alsof hij ze ter plekke uitvond en Karl Hyde zong en danste alsof hij ergens alleen en anoniem op een zweterige dansvloer stond. Puur genieten, zoals die vijftigduizend andere festivalgangers op de wei - of ze nu voor of na afsluiter ‘Born slippy’ geboren waren.