REVIEW. Joe Bonamassa: doorvoeld eerbetoon aan bluesgroten
Foto: Dick Demey

Het was zeven haar geleden dat Joe Bonamassa te horen was op Blues Peer en in die tijd is de 39-jarige Amerikaan een begrip geworden in de blues.

Dankzij zijn geweldige gitaartechniek en onstopbare drang om op te treden is Bonamassa springlevend in een genre waar de legendes stilaan uitgestorven raken.

Bonamassa was in Peer met een programma dat eer betoonde aan enkele Britse muzikanten die de Amerikaanse blues in de jaren 60 opzogen en een nieuw licht meegaven. Hij speelde songs van Jimmy Page, Eric Clapton en Jeff Beck. Niet hun topsongs. Of had u al eerder gehoord van ‘SWLABR’ van The Cream? ‘Ik begrijp de tekst nog steeds niet’, grijnsde Bonamassa. Maar dat belette hem niet de goeie song een geweldig dynamische extro mee te geven.

Het was zo’n concert met heel veel solo’s en heel veel meewiegende mannen. Fijne solo’s hoor. Hoe hij ‘I can’t quit you’ heel fijn versierde stond haaks op de ruige partij die ‘Motherless Children’ van Clapton meekreeg. En ‘Boogie with Stu’ was gewoon supergezellige muziek waarvoor ze het woord ‘zompig’ hebben uitgevonden.

Bonamassa schuwde op het einde enig etherisch gepingel niet, als om te tonen dat hij het allemaal kan. Voor de fans van blues alleszins het hoogtepunt van de dag.