Het Gent van Eva Mouton
Foto: eva mouton

Elke stad heeft zijn must sees, maar dat zijn vaak niet meteen de plekken waar inwoners zelf het liefst komen. Waar hangen zij graag rond? Voor welke locatie maken ze graag een ommetje? Waar gaan ze heen om hun batterijen op te laden of om zich te laten inspireren? We trappen deze zomerreeks af met de favoriete plekken van De Standaard-illustratrice Eva Mouton.

Het terrasje van L’Amuzette

'Ik houd van terrassen die op vreemde plaatsen liggen. Op de hoek van een straat waar verder geen winkels of horecazaken zijn, langs een drukke baan of, zoals bij L’Amuzette, gewoon op de stoep: een paar tafeltjes en klaar. Die kleine terrasjes zijn meestal erg gezellig: de buren zitten er, niet de toeristen. Die drinken dure biertjes op fotogeniekere plaatsen. Bij L’Amuzette kan je zelf je slaatje samenstellen, handig voor vegetariërs, veganisten of mensen met allergieën. Probeer zeker ook eens de Picon van het huis, die is echt geweldig.'

Wandelen op de Bijlokekaai

'Ik wandel graag en veel. Zonder bestemming, zonder haast, gewoon wandelen om wat rond te kijken en mijn hoofd leeg te maken. Soms speel ik wandelspelletjes. Altijd de eerste straat rechts en de tweede links nemen, bijvoorbeeld. Of het water volgen. Of alle roze dingen die ik tegenkom oplijsten in mijn hoofd. De Bijlokekaai is de mooiste plek om te wandelen in Gent, omdat je daar zicht hebt op het water, de woonboten en de achterkanten van de prachtige huizen aan de overkant. Tuinen met trappen, terrassen, achterbouwen, een tuinstoel en geraniums: achtergevels van huizen zijn vaak zoveel interessanter dan hun nette gevels aan de straatkant. Moe van het wandelen? Een beetje verder ligt het STAM Café.'

Het Sint-Elisabeth Begijnhof

'In het Begijnhof is het altijd stil. In de Proveniersstraat zijn alle bakstenen tuinmuurtjes wit geschilderd, waardoor je door één lange witte straat wandelt. De muren zijn niet allemaal tegelijk wit geverfd, wat tot subtiele nuances van wit tot muisgrijs leidt. Mooi op een zonovergoten dag (de knalwitte muren tegenover de helblauwe lucht), maar ook mooi om wit in wit te zien opgaan wanneer het mistig is.'

La fille d’O

'Al sinds mijn puberteit kijk ik op naar Murielle Scherre, de vrouw achter La fille d’O. Eerst was ik vooral geïnspireerd haar kracht, haar way of life, haar keuze om radicaal voor haar kunst te gaan, haar liefde voor het vrouwelijk lichaam. Lingerie zei me als tiener nog niet veel. Een paar jaar geleden overwon ik mijn drempelvrees om binnen te stappen in haar winkel. De winkel is sec ingericht, de focus ligt helemaal op de ontwerpen. De pasruimte is niet onderverdeeld in onpersoonlijke ‘hokken’. Alleen een licht gordijntje scheidt de passende klanten van elkaar. Door die openheid voel je je, raar maar waar, meteen op je gemak. Niemand gluurt, iedereen heeft respect voor elkaar, je bent gewoon een vrouw onder de vrouwen. Ook de verkoopsters zijn geweldig, ik blijf er vaak plakken om wat te filosoferen over het leven.'

De wellnessafdeling van Rozebroeken

'Als ik na een drukke werkweek wat tijd over heb, probeer ik vrijdagochtend twee uurtjes naar de wellness te gaan van het zwembadcomplex Rozebroeken, meestal met mijn goeie vriendin Sarah. Er zijn verschillende bubbelbaden, sauna’s, een hamam, een dompelbad en buitenzwembad. Alles is no nonsense, hedendaags ingericht. Daarna maak ik graag nog een wandeling in de Rozebroeken zelf. Het park is heel tof aangelegd, met veel verschillend ingerichte hoekjes en kantjes. Er zijn ook veel klimbomen en heuvels enzo, leuk om je (zelfs als volwassene) op uit te leven.'