Tijd heeft geen vat op Bonnie Raitt
(archiefbeeld) Foto: ap

Bonnie Raitt (66) had een geweldige band bij, speelde even achteloos als lyrisch gitaar en zong hemels. Een kennerspubliek hing aan haar lippen in het Koninklijk Circus.

Nu de meeste bluesgroten de pijp uit zijn, bevindt Bonnie Raitt zich ineens weer op de vreemde plaats ze haar carrière begon: ze is een vrouw en ze speelt blues. Dat was toen uitzonderlijk en dat is het nog steeds.

In het Koninklijk Circus, waar veel Vlaamse muzikanten tussen het publiek zaten, koos ze maandagavond een twintigtal songs uit haar ruime repertoire. De grote helft daarvan was covers, te beginnen met een zompige versie van ‘Need you tonight’, destijds een geile wereldhit voor popgroep INXS, maar in handen van Raitt veeleer een dringende vraag naar liefde.

Zelf had Raitt daar geen grote nood aan. Ze had haar vriendje in de VS die dag geskypet en voelde zich kiplekker, riep ze. Hoe ze ‘Used to rule the world’ zo ontspannen van slide-gitaar voorzag, is toch speciaal. Waar mannen hun gitaar makkelijk omknellen en geselen, ging het bij Raitt veeleer om strelen, converseren, en laten zingen.

Het concert tastte vele thema’s af. ‘Undone’ leidde ze in met een speech over onze omgang met energiebronnen, bij ‘Hear me lord’ verklaarde ze dat ‘Amerika vandaag alle hulp nodig heeft die het kan krijgen’. Na ‘Something to talk about’ noemde ze de aanleiding van haar wrevel, Donald Trump, ook bij naam, om prompt uitgescholden te worden door een woedende Amerikaanse toeschouwer, die ook meteen de zaal uitbeende.

Waarna Raitt antwoordde zoals dat hoort: met een furieuze versie van ‘The coming round is going through’: een zeldzame politieke song van haar hand, waarin ze van leer trekt tegen de leugens en het winstbejag in politiek. Niet specifiek tegen Trump bedoeld, maar naadloos op hem toepasbaar. Het was een betekenisvol moment.

Raitt koos opvallend vaak voor stevige grooves, maar vergat ballads als ‘Angel of Montgomery’ niet en zeker ‘I can’t make you love me’, als eerste bis. Dat laatste, uiterst sober gebracht, was het tijdloze hoogtepunt: ‘Just hold me close, don’t patronize... don’t patronize me/’Cause I can’t make you love me if you don’t’ - zo intens en doorvoeld gezongen dat je nauwelijks adem durfde te halen.

Het was een mooi concert met een gulle en geestige gastvrouw en vooral ook een band van veteranen met een indrukwekkende staat van dienst. Toetsenman Mike Finnigan vergastte ons op B.B. Kings ‘Don’t answer the door’. George Marinelli vocht menig gitaarduel uit met Raitt. Ricky Fataar en James Hutchinson zaten achteraan soepele grooves te bouwen met de ervaring van gepensioneerde architecten.

Omdat ook voorprogramma Marc Cohn veel indruk gemaakt had met een soulvolle stem, een mooie vertellende toon en goeie songs als ‘Walking in Memphis’ en ‘Perfect love’, mocht hij terugkomen om met Raitt af te sluiten. Samen zongen ze Van Morrisons ‘Crazy love’. Wat meteen ook de boodschap is waarmee Bonnie Raitt iedereen de nacht in stuurde: alles draait om liefde.

Gezien in het Koninklijk Circus op 6/6