'Mijn criterium bij sharenting is simpel: als ik twijfel, post ik niet'
Foto: rr
Ouders hebben altijd met hun kinderen uitgepakt. Alleen heeft ‘mijn kind, schoon kind’ in sociale media-tijden een miljoenenpubliek. Moet er een rem op? ‘Mijn kinderen zullen op een dag wellicht zelf wel besluiten dat het afgelopen is om in mooie kleedjes op te draven voor mama’s Instagram.’ An Olaerts dompelt zich voor dS Weekblad onder in de wereld van sharenting.

Sharenting. Het woord is uitgevonden in 2013, als een nieuw etiket op een oude bokaal. De meeste mensen zijn nu eenmaal trots op hun kinderen. Altijd geweest. Het verschil is dat je nu ook kunt bladeren door het babyalbum van een tweeling uit Singapore. Lauren en Leia zijn tien maanden oud en hebben 267.000 volgers op Instagram.

Bij hun laatste foto staan 22.500 hartjes van over de hele wereld. Wat de meisjes ervan vinden? Voorlopig niets. Wat ze er later van zullen vinden? Koffiedik kijken. Wat de federale politie van België erover zegt? Lauren en Leia zullen wellicht nooit een job krijgen bij de Staatsveiligheid. Hun leven is er – nu al – niet discreet genoeg voor.

Perfect onpersoonlijk

Enkele weken geleden waarschuwde de politie, geflankeerd door Child Focus en een pedagoog, voor de gevaren van sharenting. Het fenomeen heeft geen goede naam en niet alleen omdat pedofielen er misbruik van maken. Sociale media zijn jonge media. We moeten er mee leren omgaan. De opkomst van de boekdrukkunst veroorzaakte in de jaren 1400 gelijkaardige ongerustheid en kritiek. Niet voor niets schreef Elizabeth Eisenstein 850 bladzijden over de enorme veranderingen die de drukpers op gang heeft gebracht. De vraag is hoe dik het boek zal zijn over de draagwijdte van sociale media.

Kinderen hebben recht op privacy. Vooral in Frankrijk, waar de boetes voor ouders die persoonlijke informatie over hun kinderen delen op internet, kunnen oplopen tot 45.000 euro. Kenners voorspellen nieuwe familieruzies en bijbehorende rechtszaken.

Zelf loop ik geen risico. Ik heb geen kind. Ik heb een pleegzoontje en daar moet ik sowieso over zwijgen. Pleegzorg hamert erop. Zijn privacy is heilig. Die van zijn ouders vanzelfsprekend ook. En toch staat hij op Facebook. Vind ik niet leuk. Omdat hij op de foto een babyjasje van Lonsdale draagt. Lonsdale is geenszins mijn stijl. Bovendien zou ik meer aandacht hebben besteed aan de kadrering van de foto.

@kowaleen heeft maar een half woord nodig om te begrijpen wat ik bedoel. Ze zit op Instagram, heeft 40.000 volgers en post bij de vleet foto’s van haar kinderen. Ze heeft er drie. Het vierde is voor binnenkort. Van het bolle buikje zijn er ook beelden, even stijlvol als de andere portretten. Het licht is wit, het interieur sober, maar gezellig en Lilou, Jerome en Remi zijn totaal in de mode. Niks Elsa van Frozen. Géén Minions. Laat staan Lonsdale.

Het is zo perfect dat het bijna onpersoonlijk wordt. ‘Te veel realiteit is me te persoonlijk’, zegt ze. ‘Als niet iedereen perfect op de foto staat, post ik hem niet. De foto’s van mijn kinderen zijn zo gestileerd dat we ons erachter kunnen verbergen.

Zaterdag in dS Weekblad leest u nog meer verhalen van moeders die maar al te graag uitpakken met kiekjes van hun koters, maken we een zijsprong naar sharenting in de literatuur en komt u te weten waarom privacy een moderne constructie is. 'In familiekronieken uit de Middeleeuwen stonden tijdlijnen van de hele familie. Die boeken werden gedeeld en doorgegeven aan iedereen.’

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig