Hoe zou het nog zijn met... vijf bekende Eurosongkandidaten?
Foto: rr
Vanessa Chinitor had een armzwaai, Liliane Saint-Pierre een powersong, – kapsel en –outfit, en Nicole&Hugo het aanstekelijkste dansje van hun Eurovisiesongfestival: aan hun inspanningen lag het zeker niet. Toch keerden ze niet met de hoofdprijs naar huis. Hoe kijken ze zoveel jaren later zelf terug op hun deelname? En wat doen ze nu?

NICOLE EN HUGO

Vlaanderens meest hartverwarmende showbizzkoppel nam in 1973 deel aan het Eurovisiesongfestival met 'Baby Baby'. Hun paarse showoutfits zijn ondertussen legendarisch geworden, net als hun danspasjes: ‘Als we de tijd konden terugdraaien, zouden we precies hetzelfde doen, ondanks de kritiek.’

Hoe kijken jullie terug op jullie deelname?
‘Door het aantal landen is het festival ondertussen veel grootser geworden dan in onze tijd. Wij werkten onze repetities gewoon af, en liepen tussendoor wat rond in Luxemburg. Het klikte best wel met de andere deelnemers, zoals Cliff Richard of Ben Cramer, maar we waren er allemaal natuurlijk met hetzelfde doel: de wedstrijd winnen.’

Stockholm houdt rekening met een potentiële aanslag, maar dat was in Nicole en Hugo’s tijd niet anders. In 1972 werden de Olympische Spelen in München opgeschrikt door een bloederige aanslag op de Israëlische ploeg: ‘Israël deed in 1973 voor het eerst mee, zangeres Ilanit nam overal haar bodyguards mee naartoe, omdat er gevreesd werd voor een aanslag. Een week lang moesten we overal waar we binnenkwamen onze tassen laten doorzoeken. Behalve op het feest achteraf, daar liep iedereen ongehinderd binnen en buiten. Het festival was voorbij, en de boel mocht ontploffen.’

Hoe heeft het festival jullie carrière veranderd?
‘We zijn na het Eurovisiesongfestival sowieso geen andere richting uitgegaan, maar onze deelname heeft wel deuren geopend. We hebben een platencontract getekend in Italië, opgetreden in Kopenhagen en Barcelona, en bijna twee jaar samengewerkt met André Van Duin. Wij zijn het beste bewijs dat je er, zelfs als je laatst bent, toch nog ergens je voordeel mee kan doen.’

Wat doen jullie nu?
‘Bellen met jou. Nee serieus, we doen af en toe nog een interview of reclamefilmpje, maar we hebben onze carrière min of meer afgesloten. We zitten in de luxepositie dat we enkel nog moeten doen wat we graag doen. Maar muziek was ons leven en zal dat altijd blijven. Vanavond en donderdag zitten we dus gezellig voor de buis naar het Songfestival te kijken.’

 

LILIANE SAINT-PIERRE

Een jaar nadat Sandra Kim de ban brak en won, trad Liliane St.-Pierre op voor een thuispubliek. Met epauletten die voor minstens twee andere outfits hadden kunnen dienen, zette ze haar schouders onder de powersong 'Soldiers of love': het is nog steeds een klassieker.

Hoe kijkt u terug op uw deelname?
‘Ik was heel vermoeid toen ik eraan begon. Op de persconferentie kon ik de journalisten nauwelijks te woord staan omdat ik amper nog een stem had. Op dat moment heb ik mijn prioriteiten gesteld: mijn optreden is het allerbelangrijkste, dat moet ik goed doen. Dus heb ik geprobeerd om genoeg te rusten, waardoor ik niet op de uitnodiging van minister Martens ben ingegaan. Het kwam meteen in de pers.’

Maar wat met de avond zelf? ‘Toen de generale repetitie voorbij was, wist ik dat mijn optreden op punt stond. De avond zelf heb ik niet heel bewust beleefd, het besef kwam achteraf pas. Ik weet nog dat ik de trappen af moest naar het podium en enkel kon denken: stel je voor dat ik op mijn gezicht ga.’

Hoe heeft het festival uw carrière veranderd?
‘Ik had al een behoorlijk parcours afgewerkt, maar het festival is op de een of andere manier echt iets speciaals. Er kwam een heel nieuw publiek naar de reeks optredens die ik nog moest afwerken. Er moesten zelfs hekken worden geplaatst, dat had ik nog niet eerder meegemaakt.’

Eurosong beschouwt Saint-Pierre als een mooi hoofdstuk, maar ze heeft er haar carrière niet op gebouwd: ‘Als artiest moet je steeds je ding blijven doen, maar het stoort me niet dat ik 29 jaar later nog steeds word aangesproken op mijn deelname. Ik vind het net een respectvol gebaar waar ik enkel dankbaar voor kan zijn.’

Wat doet u nu?
'Twee jaar geleden heb ik mijn jubilieumconcert gegeven, en meteen de bandoptredens achter me gelaten. Nu treed ik minder op, en enkel met livemuzikanten. Ik vind dat ik niet op mijn lauweren mag rusten, daarom focus ik me op projecten voor 2018. Ik heb nog genoeg passie voor mijn vak en de energie is zeker ook nog aanwezig. Ik werk wel vanuit een ander gevoel dan vroeger: mijn werk beleef ik een pak intenser, ik werk bewuster.'

Wat wenst u Laura toe?
'Je merkt dat ze het met passie doet, dat maakt het verschil tussen de ene artiest en de andere. Ze gaat dat fantastisch doen, maar als ik haar een raad mag geven: kies voor een lange carrière, wat de uitslag ook is. Daar ben ik zelf het meest trots op, dat ik een lange carrière heb uitgebouwd.'

 

INGEBORG

In 1989 zong Ingeborg 'Door de wind' op het Songfestival in Lausanne, met zanger Stef Bos als backing vocal: ‘In mijn tijd was het nog uitzonderlijk dat we van de Nederlanders punten kregen. Vele buurlanden deden het ons nochtans al lang voor. Stef Bos als componist en backing bleek een goede keuze.’

Hoe kijkt u terug op uw deelname?
‘Zo’n songfestival is een prachtige ervaring als je 22 bent en de wereld wat wil leren kennen.’ 

Hoe heeft het festival uw carrière veranderd?
'Het was voor mij, na mijn theateropleiding aan Studio Herman Teirlinck, de start van een gouden tijd vol kansen. Na veertien tv-programma’s, drie solotheaterprogramma’s, zeven CD’s en twee boeken, kijk ik dankbaar terug.'

Wat doet u nu?
'In 2007 heb ik De evolutie opgericht. Dat is een centrum voor Dru yoga, meditatie en zelfontwikkeling. De evolutie biedt naast persoonlijke coachingtrajecten ook workshops en opleidingen aan, op vlak van zelfontwikkeling en spiritualiteit. Ik geef daar les én tegelijk studeer ik nog steeds, want al was mijn vorige carrière wel boeiend, de innerlijke belevingswereld van mensen is voor mij nog zoveel waardevoller. Het is mijn intentie om de reguliere en complementaire hulpverlening meer te zien samenwerken.' 

 

VANESSA CHINITOR

Voor de kniezwengel van Kate Ryan hadden we de armzwaai van Vanessa Chinitor. In 1999 stond ze in Jeruzalem op het podium met 'Like the wind'. In een koninklijk rode jurk, én met ocarina.

Hoe kijkt u terug op uw deelname?
'Goh, het is ondertussen ook alweer 17 jaar geleden, maar het lijkt echt maar van gisteren geleden. Ik kwam net van school en moest meteen ons land vertegenwoordigen, terwijl ik nog nooit voor een groot publiek had opgetreden. Toen ik op het podium kwam, zag ik het nethoofd van VRT met een klein Belgisch vlagje zwaaien op de vierde rij, net naast mijn ouders en mijn broer. Ze riepen vlak voor ik moest beginnen zingen dat ik het goed moest doen, ik hoor het nog.'

Hoe heeft het festival uw carrière veranderd?
'Eurosong is en blijft mijn visitekaartje. 17 jaar geleden kende niemand Vanessa Chinitor, opeens kende iedereen mijn naam en kon mijn carriere uit de startblokken schieten. Het komt ook elk jaar terug he, dus ieder jaar denkt iedereen aan me terug.'

Wat doet u nu?
'Ik zing nog altijd en treed nog steeds op samen met mijn man. Ik ben bij wijze van spreken van school gekomen, ben beginnen zingen, en zing nu nog altijd. Ik ben een heel gelukkig mens dat ik van mijn hobby mijn beroep heb kunnen maken.'

 

TOM DICE

Tom Dice trok in 2010 naar het festival met ‘Me and my guitar’, een nummer dat niet verder van de gebruikelijke spektakelnummers af kon staan. Hij won zijn halve finale, en strandde in de finale op de zesde plaats.

Hoe kijkt u terug op uw deelname?
‘Eurosong is voor mij de start van mijn carrière. Voor iemand met weinig ervaring is het een unieke kans om meteen voor miljoenen mensen te mogen optreden. Mijn deelname geeft me nog steeds een supergevoel, ze staat in mijn top drie van leukste momenten in mijn carrière.’ Tijdens zijn verblijf werd hij verliefd op de hoofdstad: ‘Ik ben er daarna nog enkele keren opnieuw naartoe getrokken. Er is een meer net buiten Oslo, Sognsvann, waar ik naartoe ga als ik rust in mijn hoofd nodig heb. Om uit te waaien.’

Hoe heeft het festival uw carrière veranderd?
'Het festival heeft me gelanceerd. Het creëerde een momentum waar sommige artiesten enkele jaren voor moeten werken, en dat in mijn geval drie minuten na mijn performance al ontstond.'

Wat doet u nu?
'Er komt een nieuwe plaat in het najaar, maar daar kan ik nog weinig over vertellen.'