Het ontslag dat te laat kwam
‘Wat de aanslagen niet vermochten, heeft een partijgenoot gerealiseerd. Voor het eerst lijkt de premier echt kwetsbaar.’ Foto: Belga

Ten allerlaatste gisteravond had premier Charles Michel moeten inzien dat zijn partijgenote Jacqueline Galant niet langer houdbaar was als minister van Mobiliteit. Dat halfweg de voormiddag nog steeds topministers verwezen naar de kamercommissie waarin ze vannamiddag zou antwoorden op alle vragen, toont aan dat dat niet het geval was. Die politieke inschattingsfout zal langer leven dan de herinnering aan een ex-minister. Zij zal, behalve van dit beschamende ontslag, nergens van herinnerd worden.

Charles Michel heeft te lang de verkeerde prioriteiten gehanteerd. Hij hield Galant de hand boven het hoofd in eerdere penibele situaties omdat hij haar erkentelijkheid schuldig meende te zijn voor haar steun in zijn interne strijd tegen die andere sterke MR-man, Didier Reynders.

Daarnaast achtte hij haar, met haar volkse liberalisme, een sterke politieke troef in Henegouwen, waar de PS nog steeds dominant is. Dat zijn tactische, geen inhoudelijke inschattingen. Hij zag haar manifeste gebrek aan politiek talent en leiderschap over het hoofd. Na Hervé Jamar, die zelf inzag dat hij te ver boven zijn gewicht moest boksen, blijkt ten tweeden male dat personeelsbeleid een zwakke flank is van deze premier.

De gebeurtenissen tonen aan hoe belangrijk het in politiek is meester van het scenario te blijven. Enkele weken geleden stelden de ministers Jan Jambon (N-VA) en Koen Geens (CD&V) hun mandaat ter beschikking van de premier nog voor de buitenwacht voldoende zicht had op een dreigend dossier en politieke druk kon zetten. Dat, en de bijzondere omstandigheden na de aanslagen in Zaventem en Brussel, maakten dat het tij, voorlopig toch, ten gunste van beide, bewindslieden keerde.

Galant geniet niet van die bijzondere omstandigheden. Zij sleepte al een reeks rinkelende blikken achter zich aan en liet zich door een bittere vijand, de topman van haar administratie, naar de slachtbank leiden. Vakkundig gelekte en gedoseerde documenten lokten haar in een fuik waarin ze zich liet verstrikken en de premier, die haar tegen beter weten in toch nog drijvende hield, dreigde mee te slepen.

Wat de aanslagen in Parijs en Brussel tot dusver niet vermochten, heeft een partijgenoot gerealiseerd. Voor het eerst lijkt de voluntaristische en gedreven premier echt kwetsbaar.