De lessen die u kunt trekken uit de vierde aflevering van De Mol? Dat vrijstellingen belangrijker zijn dan geld, muziekkennis relatief is en ook sympathieke West-Vlamingen glashard kunnen liegen.

‘Bruno, jij ziet de schakelaar die recht voor je neus staat niet’

‘Thibaud, jij schrijft zo onduidelijk dat je het verschil tussen een simpele ja of nee niet meer ziet’

‘Cathy, jij fietst terug wanneer de deadline van de opdracht bijna verstreken is’

Bij het begin van aflevering vier zitten de kandidaten gezellig in een autobus die hen naar de Argentijnse hoofdstad brengt, wanneer de stem van Gilles De Coster plots uit de boxen schalt en elke kandidaat verdacht maakt. ‘Maar jullie hoeven jullie hier natuurlijk geen zorgen om te maken, want al die zwartmakerij betekent niets. Behalve voor één van jullie, en die persoon is de mol.’

Daarmee is de toon meteen gezet: veel tijd om te bekomen krijgen de kandidaten immers niet. De volgende ochtend mogen Stijn en Thibaud zich aan een geurproef wagen. Welk bezweet T-shirt is nu precies van wie? Stijn duikt meteen diep in de stinkende kledingstukken met zijn neus en kokhalst lichtjes. Maar het resultaat mag er zijn: na nog een extra ronde waarbij Stijn en Thibaud ook onder de oksels van hun medekandidaten mogen ruiken, verdienen ze 2.000 euro. Dat Thibaud er wat verloren bijstond en vooral veel knikte terwijl Stijn het beste van zichzelf gaf, heeft misschien met meer te maken dan de onaangename geur die de kledingstukken verspreidden.

De kerkhofobsessie van Cathy

Heel wat meer ophef veroorzaakte de taxiproef waarbij Bruno en Issabel aan de hand van liedjes Cathy, Hanne en Gilles naar drie locaties in Buenos Aires moesten loodsen. Bruno bestempelt zichzelf als een absolute muziekkenner en sleurt de arme advocate Issabel mee de radiostudio in. Eens het duo daar arriveert, heeft Bruno echter last van geheugenverlies. Issabel doet haar uiterste best om nummers te verzinnen die bij de locaties passen, maar Bruno slaat elk idee dood met ‘Laten we gewoon Return to Sender draaien’.

In de taxi speelt Cathy haar rol van betweter opnieuw met glans. Zowel Gilles als Hanne kunnen op hun hoofd gaan staan: Cathy blijft bij hoog en laag beweren dat ze naar het kerkhof moeten. Alle hints wijzen ons naar daar, zegt ze. Zelfs wanneer het planetarium - één van de locaties - letterlijk wordt gesuggereerd, wuift de huisvrouw het idee weg: ‘Hoeveel planetaria heb jij al bezocht tijdens je vakanties? Ik geen enkel, ze.’

Even later wil ze dan ook nog eens niet lopen om de partituren te vinden. ‘Echt, gaan we écht lopen?’, zucht ze wanneer Hanne een spurtje inzet. Nochtans loopt Hanne naar binnen, waar je nogal moeilijk straatmuzikanten kunt vinden en ‘vergist’ ze zich op een cruciaal moment, wanneer ze Return December hoort in plaats van Return to Sender. En terwijl ze luidop mompelt: ‘Oh, Julio is op de radio’, antwoordt ze later niet op de vraag van Cathy (‘Weet jij van wie dat nummer op de radio was?’). Dat stilzwijgend nee knikken gaat bovendien gepaard met nagelbijten.

Wat Gilles doet terwijl de twee dames overleggen over de mogelijke boodschappen achter de liedjes? Rondjes lopen in een park waar geen straatmuzikant te vinden is. En logisch nadenken.

‘De Mol was here’

Om de mislukking van de taxiproef weg te spoelen, besluit de groep om een nachtje te gaan stappen. Iedereen drinkt een shotje tequila. Daarna schakelt Cathy over op water. Bruno wilde dan weer niet echt dansen en besloot om een gedecideerde foto te laten maken samen met de lokale bevolking.

Op het einde van het uitje schrijft iemand nog even een leuke boodschap in het gastenboek: ‘De Mol was here’. Het handschrift is van een vrouw of van een man die heel erg zijn best doet om het op dat van een vrouw te laten lijken. In een flits zien we de oorbellen van Hanne.

De glasharde leugens van Hanne

Dat een avond samen feesten geen wonderrecept is voor solidariteit, blijkt al snel wanneer alle kandidaten binnen de twee minuten voor een vrijstelling kiezen in plaats van voor de prijzenpot van de paardenrace (7.000 euro). Bruno, Hanne en Issabel geven als eersten de brui aan de vragenlijst en kiezen ervoor om de snelste paarden - en dus ook de vrijstelling - binnen handbereik te houden.

Degene die het paard koos dat de race wint, krijgt een vrijstelling... als de rest van de groep niet kan raden dat die persoon gewonnen heeft. Tijdens een pittige discussie wordt Cathy al snel opnieuw kop van Jut. Het is Hanne die iets ‘verdacht heeft gezien’: ‘Cathy lachte zo raar, zo beheerst onbeheerst raar.’ Bruno springt meteen mee op de kar en maakt Cathy verder zwart.

Wanneer Cathy zich probeert te verdedigen, breekt Bruno haar verdedigingsmuur met één zin weer af: ‘Ik vind het wel opvallend dat je de beschuldigingen tegen jou meteen probeert te verleggen naar iemand anders, Cathy.’ Enkele welgewikte woorden en de aannemer neemt de touwtjes in handen. ‘Ik zou inderdaad voor Issabel of Cathy gaan, maar aan de hand van wat Hanne zegt, ben ik geneigd om Cathy te kiezen.’

Door die dominante rol van Bruno haalt Hanne de vrijstelling binnen. De groep blijft verweesd achter: hoe kan deze sympathieke West-Vlaamse zo glashard liegen? Heeft ze dat al eerder gedaan?

Vaarwel Issabel

Op het einde van de aflevering zit Cathy opnieuw met teenslippers bij de eliminatie. Thibaud vertoont - zoals gewoonlijk - geen greintje emotie. Het licht gaat op rood voor Issabel, die het spel met opgeheven hoofd verlaat.

De medekandidaten zijn verbijsterd: ‘Dit had ik toch echt niet verwacht. Het spel is toch hard, ze’, prevelt Cathy. Gilles begraaft zijn gezicht tussen zijn handen. Op het einde zien we nog even de reactie van Bruno, die schijnbaar waterige oogjes krijgt.