Dat de verwarring tijdens de aanslagen in Parijs groot was, blijkt nu ook uit het verhaal van David (46). De verpleger diende de eerste zorgen toe in een van de getroffen cafés. Een gasexplosie, dacht hij op dat moment nog. Tot hij onder het T-shirt van de man die hij verzorgde de draadjes zag van een bommengordel. Het was zelfmoordterrorist Brahim Abdeslam, die hem net tevoren had proberen te doden.

David zat die vrijdag gewoon wat te drinken in café Comptoir Voltaire. Na de diensturen, met een vriend, zich niet bewust van de aanslagen die rond die tijd overal in Parijs begonnen. Hij dacht dan ook spontaan aan een gasexplosie, toen een ontploffing van het café een slagveld maakte.

Meteen na de knal begon hij instinctief gewonde mensen te helpen. Op automatische piloot, vanuit zijn achtergrond als verpleger in een hospitaal in Parijs. En te beginnen met de gewonde man die het dichtst bij hem in de buurt lag. 'Ik legde hem op de grond en begon hartmassage toe te passen', vertelt hij nu aan persagentschap Reuters. 'De man leefde nog. Hij was buiten bewustzijn, maar zag er ongedeerd uit. Tot ik de gapende wonde van zo’n dertig centimeter aan zijn zij zag.'

Het hemd van de gewonde man had David uitgedaan. Zijn T-shirt niet. 'Het was een dun lapje stof, en toch voelde ik niets bijzonders. Ik bleef hem gewoon helpen. Een vriend nam even over. Hij stelde voor dat we zijn T-shirt toch zouden uitdoen, dat de hartmassage dan beter zou werken.' David ging akkoord en scheurde het shirt kapot. 'Ineens zag ik draden. Een witte, een zwarte, een rode en een oranje. Vier verschillende kleuren. Op dat moment wist ik dat het een zelfmoordterrorist was.'

Twee keer door het oog van de naald

Later zou blijken dat de man die hij zo hard probeerde te redden Brahim Abdeslam was, een van de terroristen uit Molenbeek en de broer van de voortvluchtige Saleh Abdeslam. 'Net toen ik de draden zag, kwamen de hulpdiensten aan', zegt David. Er was een brandweerman bij die hij kent. 'Ik vertelde hem wat ik net had gezien, waarop de brandweerman meteen begon te roepen dat iedereen naar buiten moest.' 

Het was pas enkele dagen later dat David ten volle begon te beseffen hoe hij twee keer door het oog van de naald was gekropen. 'De hulpdiensten vertelden me dat de bommengordel niet goed was afgegaan, en dat de explosie daardoor veel kleiner was dan was voorzien. Als ik dan terugdenk aan hoe fel ik op zijn borstkas heb zitten drukken ... Gewoon door hem te proberen te helpen had ik er ook aan kunnen zijn.'