De 7 beste cd's van deze week
Foto: sv
Er hangt weemoed in de lucht. Henny Vrienten maakt een stand van zaken op van zijn leven, Julia Holter zet je aan het dromen en Chvrches brengt je in hogere sferen.
1

Henny Vrienten - Alles is anders

Keuzes en kansen

Nadat hij 23 jaar geen nieuwe liedjes gemaakt had, stroomt de creativiteit nu volop bij Henny Vrienten. 'Alles is anders' is al zijn tweede album dit jaar. Vrienten probeert vlotjes reggae, folk, country, bossa en allerlei pophybrides uit. In de songs denkt hij na over gemaakte keuzes en gemiste kansen.

Voor wie? Even in de achteruitkijkspiegel kijken.
naar de recensie >

2

Julia Holter - Have you in my wilderness

Surreële gedachtenstroom

Julia Holter is klassiek geschoold maar is even dol op popmuziek. Zoals gewoonlijk heeft ze de songs improviserend geschreven en daarna uitgewerkt vanuit haar liefde voor oude muziek, maar even goed voor Enya en avant-garde. Er gaat een dromerig gevoel uit van 'Have you in my wilderness'.

Voor wie? Dagdromen mag al eens.
naar de recensie >

3

Chvrches - Every open eye

Stukjes goud

Op 'Every open eye' moest Chvrches kiezen tussen radicale vernieuwing of de al ingeslagen weg, maar opener ‘Never ending circles’ neemt alle twijfel weg: Chvrches staat nog steeds als een huis. Zangeres Lauren Mayberry klinkt wel strijdvaardiger en jaagt op nummers als ‘Leave a trace’ iets te nadrukkelijk het anthem na. Maar in ‘Make them gold’ vat Chvrches het album perfect samen: ‘We take the best parts of ourselves and make them gold.’

Voor wie? Depeche Mode staat in uw platenkast.
naar de recensie >

4

Keith Richards - Crosseyed heart

'That's all I've got', roept Keith Richards goed twee minuten ver in 'Crosseyed heart', een akoestische blues over dubbel verliefd zijn. Waarna hij met zijn mannen losbarst in songs die bovenop Stones-nummers als 'She's so cold' en 'Brown sugar' geschreven zijn. De gitaar klinkt eender, maar de ritmesectie is doffer en de stem mist de snedigheid van Mick Jagger. Dat maakt de songs die het minst aan The Stones doen denken, de beste.

Voor wie? Ruimdenkende Stones-fans.
naar de recensie >

5

David Gilmour -Rattle that rock

Pink Floyd-gitarist David Gilmour reflecteert op zijn vierde soloalbum vaak op de sterfelijkheid. Het hele album is zorgvuldig opgebouwd, met instrumentale intro en outro, herkenbare gitaarsolo's voor Floyd-fans, maar gelukkig ook voldoende eigenheid.

Voor wie? Waardig ouder worden, het kan.
naar de recensie >>

6

The Dead Weather - Dodge and burn

Jack White slaat en zalft

The Dead Weather zal nooit kunnen tippen aan The White Stripes, laat staan aan The Raconteurs. Bij The Dead Weather is Jack White niet de zanger, maar de drummer. Whites drumstijl is rudimentair maar meedogenloos en, ja, best wel funky. The Dead Weather vindt eindelijk de balans tussen aanstekelijke bluespop en noisy woestijnrock.

Voor wie? Rock zoals die hoort te zijn: roekeloos en rauw.
naar de recensie >

7

The Libertines - Anthems for dammed youth

Parels uit de puinhoop

Het is gemakkelijk om cynisch te doen over over de terugkeer van The Libertines. Twee junks wier solo­carrières op een dood spoor zijn geraakt en die nu hun lelijk gecrashte groepje nieuw leven inblazen? Bovendien kozen Pete Doherty en Carl Barat ene Jake Gosling als producer voor deze comebackplaat, een man die hitparadekoningen Ed Sheeran en One Direction op de kaart zette. En inderdaad, bij momenten klinken The Libertines als een designversie van zichzelf: te clean en te braaf. Maar die kritiek gaat voorbij aan het ontwapenende karakter van de Londenaars en aan het feit dat Doherty en Barat nog steeds verdomd scherpe liedjes uit hun mouw schudden.

Voor wie? Het hoeft niet te afgeborsteld.
naar de recensie >