Vijf redenen waarom u de Elisabethwedstrijd moet volgen
Foto: belga
Je kan er niet om heen: klassiek is dezer dagen weer heel erg in leven. Met dank aan de Elisabethwedstrijd. Gewapend met boog en snaren strijden twaalf violisten deze week voor de kroonjuwelen van het concours. Vanaf vandaag druppelen ze paarsgewijs de grote zaal van het Paleis voor Schone Kunsten binnen. Het lijken The Hunger Games wel, maar dan met betere muziek. Maar waarom moeten we dat belangrijk vinden?

1. Uw collega op het werk doet hetzelfde 

Ongelooflijk maar waar: één keer per jaar out iedereen zich tot fan van klassiek. En ook al is de kans gering dat een andere finalist dan de winnaar ooit nog onder uw radar verschijnt: wie deze week in de koffiekamer wil meepraten, heeft alle kandidaten uit het hoofd geblokt. Twee Koreanen door elkaar halen? Gezichtsverlies gegarandeerd.

2. Een gegeven paard kijkt men in de bek 

Zelden is klassiek zo omnipresent als tijdens de Elisabethwedstrijd. Radio, televisie en internet staan ter beschikking van al wie zien en horen wil. Geen zweetdruppeltje ontsnapt aan het oog van de camera, geen misgreep op de snaren die niet over de ether doorgeseind wordt. Eersteklas content zomaar gratis en voor niks. Wees geen zwijn, gaan voor die parels!

3. U hoeft zich niet te gedragen

 Neem het van ons aan, de Elisabethwedstrijd is veel leuker om thuis te volgen dan live in de zaal. Thuis kijkt niemand op van een vloek of zucht, kan je al eens een pilsje ontkurken en moet je ook niet aldoor beleefd rechtveren voor iemand van het vorstenhuis. Voor televisiekijkers geldt ook: Marlène in close-up.

4. Deelnemen is belangrijker dan winnen.

In postmoderne tijden heeft niemand nog een patent op het grote gelijk, alle meningen zijn evenveel waard. Op #kew2015 wordt enthousiast getwitterd, bloggers tokkelen er vrolijk op los. Laat u door dat alles niet uit het lood slaan: de Elisabethwedstrijd biedt een kans om de criticus in u vrije baan te geven.

5. Klassiek is de huidige underground

Iedereen weet: klassieke muziek staat niet langer hoog aangeschreven als het aankomt op mainstreamcultuur. Het biedt geen nieuws onder de zon, maar opereert vanuit de schaduw, waar het een enorm aantal volgelingen heeft. De onzichtbaarheid van klassieke muziek bepaalt haar hipheid. Pop en rock zijn zo 2014.