Pieter Aspe: ‘Jef was dé grondlegger van de moderne Vlaamse misdaadroman’
Aspe en Geeraerts in 2008, op de Boekenbeurs in Antwerpen. Foto: BELGA

‘Jef Geeraerts was voor mij dé grondlegger van de moderne Vlaamse misdaadroman en een monument in het algemeen’, zegt Pieter Aspe over zijn betreurde collega. ‘Hij heeft me aangespoord en tegelijk ook afgeremd om misdaadromans te schrijven.’

Misdaadauteur Pieter Aspe, pseudoniem van Pierre Aspeslag, heeft niets dan lof voor zijn overleden collega Jef Geeraerts. ‘Hij was voor mij dé grondlegger van de moderne misdaadroman in Vlaanderen. Eigenlijk is hij een monument in het algemeen.’

‘Hij heeft door zijn aanpak en door zijn explosieve stijl de Vlaamse literatuur moderner gemaakt. Toen ik zijn misdaadromans gelezen had, voelde ik mij tegelijk aangespoord en afgeremd om ook misdaadverhalen te schrijven. Aangespoord omdat het toch kon, goede misdaadromans in Vlaanderen. Maar afgeremd omdat het besef kwam: als ik dat ook wil doen, moet ik het net zo goed doen als Jef.’

Aspe kende Geeraerts ook persoonlijk. ‘Ik heb regelmatig contact gehad met hem. We gaven samen lezingen of interviews, gingen samen iets eten. Of we maakten een babbeltje op de Boekenbeurs. Jef was een flamboyant figuur, een levensgenieter. Maar het overleden van zijn vrouw Eleonore (in 2008, red.) heeft hij denk ik nooit echt verwerkt. Sindsdien is het bergaf gegaan.’

Terras in Rome

De Brugse auteur vertelt nog een leuke anekdote om Geeraerts te schetsen. ‘In Romeinse Suite beschrijft Jef een scène met Vincke en Verstuyft op een terras in Rome. Hij schrijft dat het terras een rode zonnewering heeft, waarop er een lezer een brief stuurt dat hij dat café ook kent en het een groene zonnewering moet zijn.’

‘Daarop is Jef teruggegaan naar Rome, en wat blijkt, de lezer heeft gelijk. Maar omdat Jef niet kon verdragen dat hij ongelijk had, vraagt hij het aan de cafébaas. En wat blijkt, die had de rode zonnewering kort na Jefs passage vervangen met een nieuwe, groene.’