Zaterdagavond kondigde zich riskant aan voor mijn voorbeeldig gezond eetgedrag. Mijn man en ik en vier andere paren waren voor een etentje uitgenodigd in mijn thuisstad Aarschot door een stel gastheren. Het was verzamelen geblazen op hun appartement en de klaarstaande champagneglazen zorgden meteen voor een feestelijke stemming.

Ik had de gastheren gebrieft over wat ik wel en niet eet en drink en er stond voor mij attent een waterglas klaar, anders geen zicht tussen de hoogpotige champagneglazen. Dit is het moment voor de truc van Mimi, dacht ik. Ik repte me naar de keuken, vroeg de gastheer die net de champagne uit de koelkast haalde mij bruisend water in te schenken in net zo’n hoogpotig glas. Hij zette de gevraagde bubbels zwierig voor me neer voordat ik goed en wel terug op de sofa zat en iedereen kreeg ingeschonken. We hieven vrolijk het glas en kregen verse garnalen voorgeschoteld die we al keuvelend pelden.

Die truc deed Mimi me op een lang geleden avond in de vorige eeuw voor, Mimi Peetermans (1929 - 2014), op het eind van haar leven voor heel Vlaanderen mevrouw Herbert Flack en in het begin ervan voor mij ‘tante Ria’, de knappe en vlotte blondine die op de televisie (bij de buren, toen ik geen tien was) naast Nonkel Bob zat in de TV-Ohee-club. Haar carrière als costumière zat erop toen ze een zware kankerbehandeling overleefde en, ondanks wat haar nadien afremde, verder van het leven genoot. Zo ook die lang geleden avond in een Antwerps mini-theatertje, waar haar man op de scène stond en zij op de eerste rij zat. Ik, een genodigde op die besloten avond, zette me achteraf met Mimi aan een tafeltje voor een praatje. We nipten van onze champagne, zij met de klasse die ze in alles uitstraalde. Waarna het gesprek toch op haar ziekte kwam en ze me fijntjes toevertrouwde dat ze eigenlijk thee zat te drinken – precies lichtgekleurd, stelde ik vast, beetgenomen en geamuseerd.

Terug naar Aarschot, waar we ons voor het etentje naar een bijzondere locatie verplaatsten, een glazen kamer in het hart van de langsom mooi gerestaureerde stad. Bij nog een aperitief hoorden hapjes die voor mij niet of nauwelijks hoefden aangepast. En dat gold voor het hele menu: goede koks werken met vers voedsel, deze kok verwerkte veel groenten in zijn gerechten en liet op mijn bord alleen de ‘gekonfijte aardappelbalkjes’ bij het kalfshaasje achterwege. Waarna ik alsnog zondigde en bij coach Ann te biechten zal moeten gaan… In plaats van ‘biscuit van bittere chocolade, crème au beurre van vanille, mokkagranité en roze pompelmoes’ kreeg ik als dessert een kleurig bord fruitweelde, kiwi, appel, aardbei en nog meer. Ik at tot en met het kleine muntblaadje op en omdat ik maar 1 stuk fruit per dag mag eten en ’s ochtends al een appel at, ging ik dus toch in de fout. Lekker stout.

Dit is dag 5 van maand 2, en ik hef mijn bubbelsglas op klassedame Mimi.