BLIKOPENER. Hoofdredacteur Karel Verhoeven selecteert de beste stukken van de week
Isabel Verlinden (PwC): 'Ben ik nu een stoute of wa?' Foto: ip
Deze stukken moet u gelezen hebben: hoofdredacteur Karel Verhoeven geeft u wekelijks een inkijk in de redactie van De Standaard, en selecteert de opmerkelijkste artikels die de voorbije week onze kijk op de wereld hebben bijgesteld.

Omdat de staat niet te vertrouwen is, worden werknemers al vele jaren aangespoord om op de private markt via groepsverzekeringen een apart pensioen op te bouwen. Helaas. Ook die private markt heeft andere prioriteiten. Assuralia vraagt de regering om het rendement op het aanvullend pensioen te laten zakken van 3,25 naar 0,4 procent. Geen onlogische vraag gezien de hyperlage rente. De angel zit erin dat het dat ook voor lopende contracten wil. Intussen betaalt de verzekeringssector zijn aandeelhouders riante dividenden uit. Benieuwd wat de regering beslist. Want maakte deze regering zich niet sterk dat ze het, na jaren socialisme, zou opnemen voor mensen die werken?
Lees: Inleveren op het appeltje voor de dorst

Natuurlijk is eten politiek. Dat Jeroen Meus precies in deze periode van Dagen Zonder Vlees paginagroot adverteert voor het favoriete nationale gerecht friet met stoofvlees leidt tot de confronterende vaststelling dat vlees stilaan iets voor armere mensen wordt. Tenzij het van een artisanale bioslager komt. En dus moet het onderwijs inspringen, te beginnen bij de Vlaamse hotelscholen, die vegetarisch koken moeten onderwijzen. Al kan een overtuigde televisiekok ongetwijfeld meer doen om de wereld te veranderen dan twintig leerplannen.
Lees: De vloek van het geitenkaasslaatje

Isabel Verlinden heeft de reputatie dat zij de uitvinder is van de excess profit ruling, het fiscale gunstregime waardoor multinationals zo weinig belastingen betalen. Elf jaar na de invoering voert Europa een onderzoek wegens staatssteun. In een ophefmakend interview van Christof Vanschoubroek, correspondent rechtvaardige belastingen, verdedigt Verlinden met vuur de rechtvaardigheid van de rulings die ze overal ter wereld onderhandelt. Belastingen zijn voor haar ‘een belangrijke kost van het zakendoen’. ‘Sommige bedrijven gaan verder dan andere om die kost te drukken.’
Lees het interview >

Na 58 jaar sluit het extreem-rechtse Antwerpse café De Leeuw van Vlaanderen. Met bijbehorende gezangen over de blauwvoet, de franskiljons, de joden en de oven die weldra zal branden. Folklore, heet dat onder lieden ‘met een stamboom’. ‘Ik word hier zelf nostalgisch van’, zegt stamgast Filip Dewinter. ‘Dit is het museum van de rechts-conservatieve Vlaamse Beweging.’ De mars van de geschiedenis laat zich soms nog het best illustreren via een laatste avond op café.
Reportage van de laatste avond in De Leeuw van Vlaanderen

Mooi om zien, die discussie tussen professoren en de Vlaamse overheid over het niveau van het Engels. De professoren vinden een taalexamen extreme betutteling. Tiens, toch vreemd voor een beroepscategorie die zelf haar maatschappelijke autoriteit uitoefent middels examens en onvoldoendes. Een examenweigeraar legt uit waarom.
Lees: Forgif mie mai poer Englisch

De confronterendste reeks in De Standaard is ‘Het Nest’. Op maandag interviewt de cultuurredactie creatieve mensen over hun afkomst. Deze week Lee Swinnen, zoon van Guy Swinnen van The Scabs. Lee heeft samen met zijn band Tubelight zijn eerste plaat uit. De psychoanalyse heeft het altijd over de moeder. Maar ook het lot een vader te hebben weegt zwaar. ‘Ik wil ontkrachten dat mijn pa ook maar iets met mijn muziek te maken heeft’, zegt Lee. ‘Het verleden doet er niet meer toe.’ ‘Vooral muzikaal wil ik andere keuzes.’ En dan de uitsmijter: ‘Ik zie mijn pa toch meer als een maat.’
Lees het interview

Fotograaf Jérôme Sessini keert terug naar Maidan, waar hij in opdracht van De Standaard de revolutie coverde. Zijn foto’s wonnen de World Press Photo. Een jaar later zoekt hij de stille getuigen van zijn prijswinnende beelden weer op, levend of dood.
Bekijk het beeldverhaal, met een verhaal