PROEFKONIJN
Foto: rr
Dit is dag 1 van een nog onbepaalde tijd waarin ik een rol speel in het vervolgverhaal Suiker dat onlangs in De Standaard startte. Mijn rol is die van proefkonijn, mijn beproeving is eerst een suikerloze vastentijd, dan suikerarme maanden en vervolgens - het zal zomer zijn! - een gezonder bestaan.

Mijn verbeelding slaat al op hol wanneer ik aan mijn 68ste verjaardag eind juli denk, waarop ik zoiets als een hergeboorte wil vieren, als kwieke oma. Eregast zal mijn coach Ann zijn, de dirigent van het samenspel in mijn lichaam dat als apotheose een voorbeeldige bloedsuikerspiegel ten beste zal geven.

Waarom ik? Omdat uw 'correspondent suiker' mijn dochter Lotte is. Wat zij sinds kort professioneel in krantenartikels verwerkt, vertelt ze al maanden aan de eettafel in haar ouderlijk huis. Daar schuift ze wekelijks wel eens aan en heeft ze het dikwijls over een van haar stokpaardjes, gezond eten. En daar zitten vader en moeder dan, beiden met overgewicht, de ene verlekkerd op vettig, de andere op zoet eten. Lotte put anders net zo goed als wij uit onze snoepdozen, een voor koekjes, een voor chocolade. Maar toegegeven, zij snoept zoals ze eet, met mate, en, hoe moet ik dat het best zeggen: weloverwogen, gecontroleerd, evenwichtig. Terwijl ze ook nog volop aan sport doet, wat allesbehalve van haar ouders gezegd kan worden. Maar zie, haar discours over gezond eten begon me zo ongemakkelijk te stemmen dat ik mijn kans greep toen ze aankondigde dat ze het in de krant uitgebreid over suiker mocht gaan hebben. Mag ik me dan voorstellen als proefkonijn, vroeg ik haar. Zij speelde de vraag door naar haar baas en die antwoordde warempel ja, goed idee, zoek voor je moeder een coach en laat haar in de marge van jouw suikerverhaal haar zondersuikerverhaal vertellen.

Coach Ann, voedingsdeskundige, weet de toon van zo’n suikerloze beproeving te zetten. Het eerste wat ze bij onze startsessie deed, was het openen van een luxueuze witte doos uit het “Palais des Thés”. Ik koos voor “Rooibos des Vahinés”, aangetrokken door de beschrijving “délicieusement vanillé et sans théine”. En dan wist ik nog niet wat ik daarna opzocht: de “Vahinés” zijn die prachtige tahitiaanse vrouwen à la Gauguin. Rond mijn soort vrouw wond coach Ann geen doekjes: ik ben een “appeltype”, dat gewicht opslaat in het midden en daardoor weinig tot geen taille meer heeft. Niets om me over te verwonderen, ik was een mollig kind en een dik meisje en ik ben nu een rond vrouwtje. Hoe we dat vrouwtje haar taille terug gaan geven, haar overgewicht gaan doen slinken, haar energiepeil gaan doen stijgen, vergde zoveel uitleg dat ik een tweede thee kreeg aangeboden en dit keer koos voor “Thé des Amants”, want “Thé à la pomme et aux épices”. Om de sessie af te sluiten, mocht ik iets heel spannends doen: op een gesofisticeerde weegschaal gaan staan. Die bestempelde mijn “body type” mild als “standard”, verdeelde mijn gewicht - nee, géén 70 - in vet-, spier- en botmassa en gaf nog allerlei andere metingen mee, inbegrepen doelstellingen. Die ga ik hier niet verklappen, omdat het briefje dat ten slotte uit de gesofisticeerde machine rolde, mijn geheime talisman is waarmee ik deze maanden volhardend wil aanpakken.

Dit is dag 1, die ik vanmorgen startte met de ochtendthee “Russian Morning N°24” en nu opgewekt vervolg met de gedachte dat ik een ideaal proefkonijn ben, het Standaardmodel.