INTERVIEW. Modefilm uit de schaduw
Wie Diane Pernet een keer ontmoet, zal haar elke keer herkennen Foto: Alan Gelati

Dinsdag gaat in Antwerpen de tweede editie van ASVOFF van start. Het modefilmfestival is een initiatief van Diane Pernet, met op het programma onder meer de films die Dries Van Noten de voorbije jaren wisten te inspireren. Veerle Windels ontmoette La Pernet in Parijs. Portret van een boeiende lady in black.

Het is lang niet de eerste keer dat ik Diane Pernet tegen het lijf loop. Ik ben wel eens aan haar voorgesteld, heb haar de voorbije jaren meermaals gekruist onderweg naar een zoveelste defilé, of zat tijdens zo’n show, in het slechtste geval, een rij achter de dame in kwestie. Waarom ik dat onthouden heb: even googlen en u zal zien dat Diane Pernet er een wel erg bijzondere vestimentaire gewoonte op nahoudt. Altijd in het zwart gekleed (‘ook al hou ik van kleur’), altijd met beehive kapsel waarop een soort mantilla gedrapeerd is. Haar eigenwijze look is voor Diane Pernet evenwel geen vermomming voor leeghoofdigheid: de vrouw heeft aardig haar strepen verdiend in het milieu van de mode, zowel op vlak van bloggen als van stylen, van interviews voor zowel geschreven pers als video.

In aanloop naar de tweede editie van haar ASVOFF-festival in Antwerpen mag ik samen met haar lunchen. In een restaurant waar ze graag komt, zo blijkt: Les Deux Abeilles, op het eind van de Rue de l’Université, vlakbij de Eiffeltoren in Parijs. We houden het bij water, zij eet lasagne, ik een quiche. Maar we komen nauwelijks aan eten toe, want zij praat enthousiast over alles wat ook ik interessant vind. Dat er zo weinig jong talent te vinden is tijdens modeweken in Milaan of New York. I agree. En dat Dries Van Noten zo’n welopgevoed man is. Of course.

Diane Pernet werd in Washington DC geboren en haalde een diploma documentaire maken aan de Temple University van Philadelphia. Zoals zovele jongeren in de jaren 1970 belandde ze in New York en leefde er in de buurt van Andy Warhol’s Factory. Haar eerste centen verdiende ze als kostuumontwerpster in de filmindustrie, later lanceerde ze haar eigen modelabel. ‘Ik heb het exact dertien jaar volgehouden’, zegt Pernet. ‘Ik keek nooit naar wat andere designers deden. Ik was veel te conceptueel voor de modescène van New York. Iedereen raadde me aan naar Parijs te emigreren. Uiteindelijk heb ik dat gedaan, maar eenmaal in Parijs had ik geen centen meer op met dat label verder te gaan. Mijn ego was wel te groot om voor anderen te gaan ontwerpen (lacht). Dus gooide ik het over een andere boeg.’

Beeld uit Madame Figaro van Ellen Von Unwerth

Met haar toch wel duidelijke visie op mode zette ze haar werk verder, dit keer als journalist voor onder meer het blad van de winkel van Joyce Ma in Hong Kong en de Franse edities van Elle en Vogue. Ze maakte zelf documentaires onder de noemer ‘You wear it well’. Haar grote doorbraak kwam er echter toen ze in 2005 A Shaded View on Fashion lanceerde, een blog die mode, cultuur, film en tegendraads talent bijeenbrengt, en drie jaar later, A Shaded View on Fashion Film, een modefilmfestival dat ze intussen in New York, Londen, Rome, Milaan, Parijs en Antwerpen organiseerde. De kans is groot dat er nog meer edities komen, want Barcelona en zelfs Melbourne trekken aan haar mouw. ‘Ik ken al de vrouw met wie ik het wil organiseren down under. Ik beroep me altijd op mensen die ik vertrouw. We zijn één grote familie.’

Van bij het begin was Diane Pernet geïnteresseerd in de wereld. Geen plaatselijke Parijse bedoening in een wereldje van ons-kent-ons, wel het complete plaatje. Dus laat ze ook verhalen toe over designers uit pakweg Georgië of covert ze probleemloos de modeweek van Seoul. Op die manier heeft ze zich de voorbije jaren ook ontpopt als wereldwijde talentscout. ‘Ik heb altijd een platform willen aanbieden aan mensen die getalenteerd zijn. De blog ben ik indertijd gestart omdat ik wilde praten over de mensen die ik zelf interessant vond en waarover ik bij Elle of Vogue niet kon praten omdat het geen adverteerders waren. Intussen doet de blog het zeer goed. In februari vieren we tien jaar. Ongelooflijk toch.’

Zelf houdt ze enorm van Belgische designers. Ontwerpers als Dries Van Noten maar ook Christian Wijnants en Bernhard Willhelm dragen haar voorkeur weg. ‘Wat ik zo boeiend vind aan Belgische mode is dat je het nog kan dragen ook, al is het conceptueel. Dat is bij vele anderen niet altijd het geval. Ik bestel mijn lange rokken graag bij David Szeto, hoe hij in de stof knipt, is geweldig. Andere persoonlijke favorieten zijn Boudicca, Rick Owens en Azzedine Alaia. Geweldig toch hoe hij erin slaagt om het systeem van de mode compleet te omzeilen en zijn collectie presenteert, enkel en alleen wanneer die klaar is.’

Beeld uit Journey van Monica Menez

Het is Pernet altijd om storytelling te doen. Goeie verhalen vindt ze ook het belangrijkste als we met haar over modefilms hebben. Zelf zegt ze geen definitie te willen opdringen, want een goeie fashion film is vooral ook een goeie film. ‘Je moet toch in een wereld binnenkomen en daar even willen blijven’, zegt ze. ‘Is dat niet zo, waarom zou je dan die film willen bekijken?’

Er zijn de voorbije jaren goeie en slechte fashion films gemaakt, weet ze. Zelf herinner ik me als eerste probeersels van het genre de draak van een film Prêt-à-porter van Robert Altman, waarin Pernet trouwens een cameo deed. Veel recenter werden succesvolle documentaires gedraaid over Chanel en Diana Vreeland, er waren de verschillende Yves Saint Laurent films, er was de docu over de allereerste straatfotograaf Bill Cunningham en modefotograaf Helmut Newton. Pernet geeft grif toe dat steeds meer films gelinkt zijn aan mode. Maar: ‘Ik vind het erg vreemd dat zo weinig echte regisseurs zich aan modefilms wagen. Zijn ze bang van dat wereldje?’

Film is wel de toekomst, zegt ze nog. ‘Is het niet fantastisch dat jonge mensen nu zelf iets kunnen filmen en dat meteen aan de wereld kunnen tonen? Niet iedereen heeft de centen voor een grootse campagne of een defilé.’ Modefilms zullen volgens haar het defilé nooit vervangen, maar de modeshow an sich moet evolueren naar iets anders. ‘Ik zou het opentrekken en het grote publiek toelaten. Eerlijk waar: ik ga liever naar een showroompresentatie dan naar een defilé: je kan in het eerste geval veel makkelijker met de designer in kwestie praten.’

We hebben het nog even over mode op televisie. Dat ze vaak ideeën heeft voorgesteld waar nadien niks mee gebeurde. Het is een van de redenen waarom ze een tijdje terug haar televisie buiten gooide. Maar ze blijft erin geloven. Om haar missie kracht bij te zetten haalt ze haar visitekaartje boven en wil ze zowaar naar het tafeltje naast ons stappen. Daar zit niemand minder dan Roman Polanski te lunchen. ‘Zou het niet geweldig zijn als hij de volgende juryvoorzitter van mijn festival wordt?’ Ik duim alvast.

ASVOFF#7 Antwerpen, op dinsdag 2 december (op uitnodiging) en woensdag 3 december (gratis toegang), AMUZ, Kammenstraat 81, Antwerpen. Meer informatie op www.asvof.com