‘Shoppen met een vriendin zou toch anders zijn’
Guny Jamin: ‘Ik heb het liefst dat men normaal tegen mij doet.’

Een goede vriendin om iets mee te gaan drinken, of eens een dag te shoppen. En een lief. Die zou Guny Jamin heel graag tegen het lijf lopen. ‘Ik heb wel assistenten die leuke dingen met mij doen, maar dat is toch nog iets anders.’

Acht jaar geleden verhuisde Guny Jamin (34) van bij haar ouders thuis naar haar eigen studio. ‘Ik wilde absoluut mijn eigen plekje hebben. Ik ben er nog altijd heel blij mee’, zegt de jonge vrouw. Snuffie de hond, een cavalier King Charles, reageert erg enthousiast op het bezoek. ‘Liggen, Snuffie!’

‘Overdag ben ik bezig met van alles, maar in het begin had ik ’s avonds niemand om mee te praten. Ik vond dat lastig. Mijn moeder stelde een huisdier voor. Zij dacht aan een poes. Maar ik dacht aan een hond en als er iets in mijn hoofd zit, dan zal het zo zijn!’

Liever geen drukte

Guny heeft een verstandelijke beperking, maar in een voorziening wilde ze in geen geval gaan wonen. ‘Je kunt er niets zelf beslissen. Bovendien kan ik niet zo goed tegen drukte. Als iedereen door elkaar praat, krijg ik hoofdpijn en moet ik weg.’

Thuis blijven vond ze ook geen optie: ‘Ik wilde van de zorgen van mijn moeder af. Natuurlijk ben ik blij dat ik altijd bij haar terecht kan. Ik bel haar geregeld. Toch een paar keer per dag.’

Elke dag komt er een persoonlijke assistent(e) langs, met wie Guny activiteiten kan ondernemen. Het gebeurt weleens dat een begeleidster zich ziek meldt, of er ineens mee ophoudt omdat ze ander werk heeft gevonden. ‘Dan voel ik me plotseling eenzaam’, zegt Guny. ‘Omdat ik dan thuis moet blijven, terwijl ik iets anders gepland had. Zoals iets gaan drinken, of gaan shoppen, of naar de bioscoop gaan.’

Liever nog zou Guny een goede vriendin hebben om zulke dingen mee te doen. ‘Een vriendin of een begeleidster: het is niet hetzelfde.’ Met Lindsay uit de zwemles die ze op vrijdag volgt, zou ze bevriend kunnen zijn. ‘Ik vind haar tof. Maar zij woont ver van Herentals. Omdat er bij haar in Diest geen G-sport aangeboden wordt, komt ze voor het zwemmen speciaal naar hier. Dat bewonder ik in haar.’

Het is een van de wijdverspreide problemen voor mensen met een beperking, meent Guny’s moeder. ‘Ze moeten zich vaak over grote afstanden verplaatsen om een gepast aanbod te vinden. Daardoor is het moeilijker om vriendschappen te onderhouden. In een ideale wereld zouden mensen met een beperking overal welkom zijn, maar Guny kan bijvoorbeeld niet aan competitiesport doen. Soms is het lang zoeken naar een club of activiteit.’

Ik wil een lief

Een lief heeft Guny op dit moment niet. ‘Ik heb er al vaker een gehad, hoor.’ In het Vier-programma Ik wil een lief werd ze gekoppeld aan een jongen die ook een beperking had. Het klikte niet echt. Daarover zegt haar moeder: ‘Het is niet omdat twee mensen allebei een beperking hebben, dat ze vanzelf goed overeenkomen.’

Eén relatie duurde langer. Die jongen had geen beperking, maar kampte met een verslaving. ‘Toen ik op een dag thuiskwam en hem op de grond vond, heb ik hem buiten gebonjourd. Zulke problemen kan ik er niet bijnemen’, zegt Guny. Na een afkoelingsperiode sloeg de vlam toch weer in de pan. Tot hij tenslotte de relatie verbrak.

Denkt Guny dat haar beperking daar een rol in speelde? ‘O nee, zo zie ik het totaal niet. Ik heb misschien een beperking. Ik kan niet zo goed rekenen. Maar jij hebt een bril nodig. Iedereen heeft wel een beperking!’

Omdat ze vlak bij het station van Herentals woont, hoeft ze ’s namiddags als de scholen uit zijn maar door het raam te kijken om daar kussende koppeltjes te zien staan. ‘Dat vind ik heel mooi, maar het doet me tegelijk ook pijn. Als ik dat zie, voel ik me verdrietig. Omdat ik het moet missen.’

Gelukkig is er ook nog haar werk. Vrijwilligerswerk, maar in een echte pralinewinkel, waar ze een namiddag in de week gaat helpen. ‘Ze nemen me daar zoals ik ben. Ze zeggen “Goeiemiddag, Guny”, en “Hoe gaat het ermee?”. Zoals tegen alle andere mensen die er binnenstappen. Dat is wat ik het liefste heb. Dat ze normaal tegen mij doen.’

Uw fiscaal aftrekbare steun gaat naar innovatieve, creatieve en duurzame projecten die het isolement van personen met een handicap helpen te doorbreken. Stort uw bijdrage voor Hart en Handicap op het bankrekeningnummer BE11 0689 9998 4848.

Meer info: www.standaard.be/ hartvoorhandicap