BLIKOPENER. Waarom we op zoek zijn naar warme verhalen, maar ergernis voelen bij Do they know it’s Christmas.
Foto: belga
Elke zaterdag geeft hoofdredacteur Karel Verhoeven u een inkijk in de redactie van De Standaard, en selecteert hij de opmerkelijkste artikels die de voorbije week onze kijk op de wereld hebben bijgesteld.

Het kost een gezin 40.000 euro
Toegegeven, we hebben er een eind over gediscussieerd op de redactie, of we het getal op de voorpagina zouden zetten. Een gezin dat straks een huis koopt en onder de verminderde woonbonus valt, krijgt in de loop van 20 jaar tot 40.000 euro minder fiscaal voordeel, becijferden we samen met ING. We vroegen ons af of we dat wel kunnen maken om twintig jaar bijeen te tellen. En wekken we niet de indruk dat die kopers groot onrecht wordt aangedaan, terwijl wij eerder zelf schreven dat een bijsturing van de woonbonus onvermijdelijk was geworden wegens te veel nadelige bijwerkingen? We hebben het getal toch in de titel op de voorpagina afgedrukt, omdat ja, fiscale voordelen van een lening mag je over de hele looptijd van de lening optellen. Maar vooral omdat het getal perfect illustreert hoe ingrijpend een bijsturing van beleid voor een individu kan zijn op lange termijn. Het is ook op diezelfde lange termijn dat maatschappelijke herverdeling zichtbaar wordt, dat kapitaal aandikt of afslankt en ongelijkheid toeneemt of daalt. Ja, ook deze bijsturing zal winnaars opleveren.
 

Politieke begrafenis
De beleidsverklaringen van de nieuwe ministers lijken een goed idee, noteerde politiek redacteur Bart Brinckman afgelopen week in de Kamer, maar in de praktijk valt het dik tegen. Hier en daar lanceerde een minister nog wat nieuws, maar de beleidsverklaringen zorgden voor eindeloze tussenkomsten en regelden vooral de voorlopige politieke begrafenis van de tax shift. CD&V legt voorlopig zijn kaarten niet op tafel, en licht dus niet toe wat het onder een tax shift begrijpt. Premier Michel roept op om de discussie verder binnenskamers te houden. Tot het volgende incident.

 

De lange mars van Donald Tusk 
Vanuit zijn raam op de tweede verdieping zag Donald Tusk 44 jaar geleden hoe Poolse communisten tientallen stakende scheepsarbeiders in Gdansk de dood injoegen. Nu doet Tusk zijn intreden in de Brusselse Wetstraat als nieuwe president van Europa. Reporter Ruud Goossens ging op zoek naar de politieke roots van Tusk, ging op de koffie bij Lech Welesa en de medestrijders van Tusk in het verzet, en peilt in Warshau en Gdansk of die heel andere politieke geschiedenis het aanschijn van Europa zal veranderen. 

Persoonlijk geweld
Met een hakmes en een pistool vermoordden twee Palestijnen vijf joden in een synagoge in Jeruzalem. Huiveringwekkender wordt een aanslag van een mens op een ander mens niet. De aanslag brengt het geweld naar Jeruzalem, de stad waar alle elementen van het explosieve conflict samenkomen. 
 

Niet in mijn buurt
Kleine berichtjes kunnen een groot teken des tijds zijn: 19 bewoners van een Hasseltse woonwijk protesteren tegen de komst van een een ex-priester die een straf uitzat voor seksueel misbruik van twee minderjarigen. Iedereen verdient een tweede kans, welja, maar het gebeurt best niet in mijn buurt. Wij gingen op reportage.
 

Heerlijk positief
Wat zou de gemoedsgesteldheid van ons land nu écht zijn? De cijfers die de Vlaamse overheid bijeenlegt in de Regionale Indicatoren, meldden ons dat de Vlaming (m/v) welvarend is maar somber gestemd. Tegelijkertijd lust de Vlaminge geen cynisch gezeur meer, heeft ze een warm hart voor persoonlijke verhalen van andere mensen die oplossingen zoeken voor waar ze mee worstelen. Tenminste, dat kunnen we afleiden uit het groeiende succes van onlineplatformen als Charlie Magazine. Het opinieverhaal dat de week kruidde, hoe een vrouw tussen gezin en werk schippert, kwam uit dat digitale tijdschrift. In de marketing heet dat meteen ‘het nieuwe positivisme’.

 

Zo verschrikkelijk liefdadig
Getuigt dat nu van cynisme om diepe ergernis te voelen opsteken bij Bob Geldofs herlancering van Do they know it’s Christmas? Zelfs Sioen, die graag goed doet, voelt zijn tenen krullen bij de manifeste liefdadigheid van Band Aid 30. Eén Afrikaanse artieste zingt mee. Een heel continent wordt weggezet als een vlakte vol treurnis. ‘Weten ze gewoon niet beter? Doen ze maar wat? Of doen ze het uit eigenbelang omdat ze een nieuwe single willen promoten?’

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig