'Heb ik spijt nu het te laat is? Neen'
Foto: Pascale Pettersson
Wat als je nooit kinderen wou en, achteraf, toch wat spijt voelt? In dS Weekblad van 18 oktober gaf redactrice Lieve Van de Velde toe dat haar bestaan als 'nullipaar', als vrouw die nooit kinderen heeft gehad, soms toch knaagt. Haar collega Corry Hancké, eveneens 'nullipaar', antwoordt haar in een brief.

Liefste Lieve,

‘Ik hoef niet zo nodig onsterfelijk te worden’, antwoordde mijn vriend toen het heikele thema 'heb jij al eens nagedacht over kinderen' tijdens een diner op tafel was gelegd. Daar had ik geen antwoord op. Wilde ik per se onze dynastie verderzetten? Wilde ik een kind hebben dat het DNA van de familie zou verspreiden?

No, I couldn’t care less.

Maar ik was benieuwd naar de persoon die wij uit liefde en passie zouden samenstellen. Het leek me een avontuur om uit zo’n gerimpelde schreeuwlelijk een mooi mens te boetseren. Daarom had ik onze toekomst op zijn bordje gelegd.

Nu zou mijn kind hetzelfde gesprek met zijn partner hebben en zou ik mij benieuwd afvragen of mijn kleinkind dezelfde neus als mijn vader zou hebben. Zou, inderdaad. Want ik ben een nullipaar geworden: een vrouw die nooit kinderen op de wereld heeft gezet, een vrouw die haar baarmoeder als een overbodige last heeft meegedragen.

Heb ik spijt nu het te laat is? Neen. Ik heb in mijn dertig vruchtbare jaren nooit echt ernstig overwogen om mijn leven over een andere boeg te gooien. Ik vond nooit het goeie moment, want ik had nog zoveel plannen en ik wist nog zo weinig van het leven. Hoe zou ik een kind kunnen leren welke paden het kon uitproberen? Hoe kon ik een voorbeeld zijn als ik zelf nog weifelend rondliep.

Een kind krijgen is een accident. Wel, het accident is mij nooit overkomen. Ik nam de pil

Een kind krijgen is een accident, zei een goeie vriendin mij ooit. Daarvoor kies je nooit bewust, want dan begin je er niet aan. Wel, het accident is mij nooit overkomen. Ik nam de pil. Ik vond mijn leven al vol genoeg zonder teddyberen in de fauteuil.(

Met een vriend die perfect voor zichzelf kan zorgen - hij kookt, wast en strijkt als de beste - en planten die wel een week zonder water kunnen, ben ik zo vrij als een adelaar.

Ik kan onder een inderhaast gekochte muts postvatten op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev of ’s avonds in het donker van een Chileense woestijn met een oud-militair praten die Pinochet verdedigde.

Wanneer ik na zo'n avontuur thuis kom, dan beginnen de moeders in mijn omgeving steevast te kreunen. Hadden ze maar...

Maar dat zijn niet de ingrediënten die mijn leven boeiend en meeslepend maken. Ik heb onderweg genoeg onderuitgezakte journalisten ontmoet die 'been there, done that' debiteren bij hun zoveelste glas alcohol.

Neen, ’s nachts met mijn lief hand in hand naar de sterren liggen kijken, uren met vriendinnen doorbomen over de worstelingen in ons leven, tandenbijten om die ingewikkelde yogaknoop in mijn benen te leggen of weifelen welk boek ik uit die hoge stapel aangeschafte literatuur zal halen, dat kruidt mijn leven.

En hoewel ik voor de dokters altijd een nullipaar zal blijven, ben ik het niet me je eens dat mijn status eeuwig en onveranderlijk is. Hij evolueert mee met mijn rimpels.

Twintig jaar geleden lette ik op de baby als mijn vriendin een avondje uit wilde gaan en breide ik truitjes voor de kleuter van naast de deur. Nu breng ik rust bij mijn jonge buurvrouw die even in de knoop zit, vertel ik mijn neefje over het tragische leven van Michael Jackson en laat ik mijn metekind de metro van Londen ontdekken.

Ik vind opgroeien, volwassen worden en verouderen een fantastisch traject. Boeiend, meeslepend, groots. Om jouw woorden te gebruiken, Lieve.

Ik huiver van de eendimensionaliteit van sommige moeders die alle zingeving bij hun kinderen leggen

Net als de Franse existentiële filosofen geloof ik dat alleen ik zin aan mijn leven kan geven. En de vraag of dat leven van mij een volwaardig alternatief is voor de zingeving die ouderschap met zich zou meebrengen, houdt mij niet bezig.

Integendeel. Ik huiver van de eendimensionaliteit van sommige moeders die alle zingeving bij hun kinderen leggen. Ouders die alleen bestaan bij de gratie van hun kinderen. Hoe zwaar snijden zij in hun persoonlijke ontwikkelingsmogelijkheden? Hoe leeg worden ze als die kinderen de band doorsnijden omdat de relatie te benauwend of niet interessant is?

Lieve, bewaar die worstelingen over de zingeving van het leven tot na het derde glas wijn. Enjoy, geniet van het leven. Zoek die bouwstenen waarmee je dag aan dag aan de slag kunt om 's avonds met een zucht van tevredenheid in je bed neer te ploffen.

Meer heeft het leven niet te bieden, denk ik.

Goh, heb je zin om samen een weekje te gaan skiën?

Corry

 

Reageer op dit artikel via de knop rechtsboven