Het zal best dat een werkgever de best denkbare omstandigheden moet creëren voor het personeel. Maar volgensKarel Van Eetvelt wordt dat met de extra druk van het ‘gewaarborgd loon’ juist moeilijker.

Wie? Gedelegeerd bestuurder van Unizo

Wat? Wat de nieuwe federale regering met de ene maatregel aan werkgevers geeft, neemt ze met een andere weer terug.

De federale regering wil werkgevers verplichten het loon van hun zieke medewerkers de eerste twee maanden gewoon door te betalen. Een goede zaak voor die zieke medewerkers zal u zeggen. Maar wat vergeten wordt, is dat die regeling al ‘gesolidariseerd’ was. Werkgevers betalen daar al sociale bijdragen voor, zodat het Riziv dit gewaarborgd loon kan betalen, vanaf de tweede maand voor bedienden, de derde week voor arbeiders. Alleen zijn de kosten hiervan nogal fors gestegen.

Dat twee maanden gewaarborgd loon moet worden uitbetaald, past zogezegd in de ‘responsabilisering van de werkgever’, zo lezen we toch in het regeerakkoord. Opdat de werkgever er alles aan zou doen opdat zijn werknemer niet arbeidsongeschikt raakt en gezond en wel op het werk functioneert. Ongehoord en compleet onrealistisch. Alsof een werkgever er zich zelf van kan of moet vergewissen dat zijn werknemer niet tegen een boom rijdt in het weekend. Of in het hoofd van zijn werknemer kan kruipen om te weten of die zich wel gelukkig voelt. Akkoord, een werkgever moet het beste voorhebben met zijn werknemer en de werkomstandigheden zo ideaal mogelijk organiseren. Maar trop is te veel.

Eén voorbeeld uit de vele

Beseft de regering wat deze maatregel in de praktijk betekent? Ik denk het niet. Ik ben er zelfs zeker van. De ondernemer die mij deze week mailde wel. Een van zijn werknemers brak afgelopen weekend een voet. Niet tijdens het werk, maar wel na een glaasje te veel op een feestje. Volgens de dokter kan het gemakkelijk een maand en langer duren vooraleer hij weer kan komen werken. De ondernemer heeft maar twee werknemers. (De andere was trouwens eerder dit jaar al drie maanden out na een knieoperatie.) Voor een klein bedrijf als het zijne wegen de kosten voor een gewaarborgd loon nu al ongelooflijk zwaar. Zo zwaar dat hij dit jaar geen winst zal hebben. Hij en zijn vriendin verwachten een kind, maar qualitytime met de pasgeborene zit er niet in. De geplande werken blijven doorlopen en met één werknemer minder is het alle hens aan dek. Onze ondernemer had nochtans vroeger meer werknemers, vijf zelfs. Werk voor vijf heeft hij nog steeds. Maar de veel te hoge loonlasten en strenge arbeidsvoorwaarden verplichtten hem om er drie te ontslaan. Twee van die drie zijn vandaag nog altijd werkzoekend en leven van een uitkering, betaald door u en mij. Noemt de regering dat dan besparen?

De ondernemer is kwaad. Hij begrijpt niet dat wie instaat voor jobs, werkgelegenheid en economische groei zo hard wordt gestraft. Dat regeringen telkens opnieuw maatregelen uitvinden die werken met personeel allesbehalve aantrekkelijk maken. Dat zelfstandigen en ondernemers niet meer gestimuleerd worden om extra steun te bieden aan de economie. Gelijk heeft hij. Groot gelijk.

De dure grap van het eenheidsstatuut

De nieuwe federale regering gaf aan een serieuze inspanning te willen doen om de torenhoge loonkosten te verlagen. Onze ondernemer kan dat alleen maar toejuichen. Als ze er ook werk van maakt om een rist dwaze arbeidsregels te vereenvoudigen, zal dat hem zeker aanzetten om opnieuw meer mensen aan te werven. Maar uiteraard niet als een groot deel van de beloofde lastenverlaging al teruggenomen wordt met een lastenverhoging.

Zelfs met een gedeeltelijke compensatie dreigt deze maatregel meer dan 700 miljoen euro aan de werkgevers te kosten. Voor bedrijven met vooral bedienden verdubbelen de kosten van het gewaarborgd loon. Voor bedrijven met vooral arbeiders verdriedubbelen die zelfs. Het zogenaamde eenheidsstatuut arbeiders-bedienden, dat zou gecreëerd worden met zo min mogelijk meerkosten voor de meest arbeidsintensieve sectoren, dreigt voor deze sectoren een bijzonder dure grap te worden. Zo duur dat lagere tewerkstelling en minder aanwervingen het gevolg zullen zijn. En de beloofde lastenverlagingen? Buiten de indexsprong is het niet veel meer dan een doekje dat de regering uit de vestzak haalt en in de broekzak stopt.