'Romantiek is zwart, hard en onontkoombaar'
Foto: Maroesjka Lavigne
In 2013 liet het hart van dichter Leonard Nolens het afweten. Hij overleefde, maar kreeg ruim een jaar geen letter op papier. Toch ligt er een nieuwe bundel: Opzichtige stilte.

‘Ik praat met schroom over mijn werk, zeker over deze bundel’, liet de dichter na het interview weten. ‘Ik heb een vorm van schaamte gepubliceerd. Ik wil de gedichten in hun waarde laten.’

De bundel had in het voorjaar van 2013 moeten verschijnen, maar toen was er dus ook nog dat falend hart. ‘Een hartverlamming. Ze noemen het ook hartdood. Mijn vrouw heeft mij als eerste trachten te reanimeren. De hulpdiensten waren snel ter plaatse, maar na een kwartier gaf ik nog geen teken van leven. Toen vroegen de artsen haar of ze verder mochten reanimeren. Dat moet zo. Voortdoen, zei ze. Ze heeft daarmee letterlijk mijn leven gered.’

Dat het dichten zoals hij het beoefent behalve een onvergelijkelijk genot ook alles verterend en belastend zou worden, heeft hij altijd al geweten.  Hij noemde het de ‘de enige actieve manier om dit alleen-zijn, dit bestaan aan de rand van de samenleving draaglijk te maken’.

'Ik denk dat het schrijven voor mij de enige manier was om mezelf te zijn', zegt hij. ' Dat het schrijven een therapeutische waarde heeft, dat is voor mij een evidentie. (…)  Het is romantiek, ook zo’n woord dat ik het liefst vermijd omdat iedereen dan denkt aan zoete stroop. Heeft er niets mee te maken. Romantiek is zwart, hard en onontkoombaar als je zo bent, het is geen keuze.’

Een andere optie dan het woord is er voor hem nooit geweest, maar hij weet niet of de dichter die hij was nog terugkomt. 'Ik weet niet of ik mijn oude ritme terug kan vinden, nu ik van een specifieke, excessieve manier van leven afstand moet doen.’

Het volledige gesprek met Leonard Nolens leest u nu zaterdag in dS Weekblad.